ในยุคสมัยจ้านกั๋ว (ช่วงก่อน ค.ศ.475 ปีถึงก่อน ค.ศ.221 ปี) รัฐฉีมีบุคคลผู้หนึ่งชื่อว่า เหยียนชู่ เป็นผู้มีทั้งความสามารถ และสติปัญญา แต่ไม่ชอบที่จะรับราชการ ชอบอยู่อย่างสันโดษ ฉีเชวียนอ๋องกษัตริย์รัฐฉีมีรับสั่งให้เข้าพบ เพื่อขอให้เหยียน ชู่มาเป็นอาจารย์ของตน โดยให้สัญญาว่า เหยียนชู่จะมีข้าวป ลาอาหารที่สมบูรณ์พร้อมทุกๆ มื้อ เมื่อออกจากบ้านก็จะ มีรถนั่ง แม้แต่คนในครอบครัวก็จะเพียบพร้อมไปด้วยความสุข สมบูรณ์ ร่ำรวยมั่งคั่งเช่นเดียวกัน เหยียนชู่ได้ตอบอย่างเฉย ชาว่า ไม่มีเนื้อสัตว์กินก็รอให้หิวท้องซะก่อนค่อยกินข้าว รส ชาติที่ได้นั้นอร่อยยิ่งไปกว่ากินเนื้อเสียอีก ไม่มีรถนั่ง ก็ขอให้ ได้เดินอย่างสุขุม ก็จะรู้สึกสบายกว่าการนั่งรถเป็นไหนๆ เหยียน ชู่พูดจบ ก็กล่าวคำว่า ขอบคุณ แล้วจึงหันหลังเดินจากไป 　 　 　 อุปมาอุปไมย : 安 หมายถึง สุขุมเยือกเย็น ฐฒฒฝ หมายถึง ก้าวด้วยจังหวะที่ช้าๆ โดยรวมมีนิยามว่าการก้าวเดินไปด้วย ความสบายใจแทนการนั่งรถ ซึ่งเปรียบเปรยถึงบุคคลที่มีจุดยืน และเป้าหมายในตนเอง 　 　　 　 ที่มาของสำนวน :  จากหนังสือ “กุศโลบายจ้านกั๋ว บรรพกุศโลบายรัฐฉี ตอนที่ 4” 　 　　 BACK>>