ในการส่งต่อคบเพลิงพาราลิมปิกที่เมืองฮูเหอฮ่าวเทื่อเมื่อวันที่ 30 สิงหาคมนี้ ซุนไห่เฟิงเป็นผู้ถือคบเพลิงคนหนึ่ง เขาเป็นนักธุรกิจพิการที่ประสบความสำเร็จ

ที่ฮูเหอฮ่าวเท่อ มีนักธุรกิจพิการที่มีเรื่องราวที่น่าสนใจ เขาคือ ซูนไห่เฟิง เจ้าของโรงงานผลิตแขนขาเทียมเมืองฮูเหอฮ่าวเท่อ หัวหน้าคณะศิลปะเพื่อความรักของคนพิการมองโกเลียใน ผู้อำนวยการสำนักพิมพิ์เพื่อความรักของมองโกเลียใน นายกสมาคมคนพิการด้านแขนขาของเมืองฮูเหอฮ่าวเทื่อ เมื่อได้พบกับซุนไห่เฟิง คนส่วนใหญ่จะคิดไม่ออกว่า ทำไมเขามีศักยภาพมากขนาดนี้ในขณะที่ร่างกายพิการ

เมื่อต้นปี 1988 ซุนไห่เฟิงได้รวบรวมเงินเป็น 2400 หยวน และจัดตั้งโรงงานผลิตแขนขาเทียมที่เมืองฮูเหอฮ่าวเทื่อ เมื่อเวลานั้น นอกจากเขาจะไม่มีความเรื่องการผลิตแขนขาเทียมแล้ว ยังต้องเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆมากมาย ซึ่งรวมทั้ง มีทุนน้อย อุปกรณ์การผลิตล้าหลัง และไม่มีช่องทางการจำหน่ายเป็นต้น ขณะทบทวนถึงสภาพขณะนั้น นายซุนไห่เฟิงกล่าวว่า

ตอนตั้งโรงงานผลิตแขนขาเทียมเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปี 1988 ในโรงงานมี 7 คนเท่านั้น นอกเหนือจากช่างที่มีประสบการณ์ 3 คนแล้ว คนอื่นเป็นคนพิการทั้งสิ้น แม้ว่ามีเงื่อนไขยากลำบากก็ตาม ความยากลำบากไม่สามารถขัดขวางนายซุนไห่เฟิงได้ เขามุ่งแสวงหาเทคนิค โดยการขอความช่วยเหลือและไปหาลูกค้า ด้วยความพยายามเป็นเวลาหลายปี โรงงานผลิตแขนขาเทียมค่อยๆมีการเปลี่ยนแปลง เริ่มเพิ่มอุปกรณ์ใหม่ สร้างโรงงานใหม่ และยังประสบความสำเร็จในทางสังคมด้วย นายซุนไห่เฟิงกล่าวว่า

ตอนนั้น ผมไม่เคิยคิดจะถอนตัว ผมคิดว่า ถ้าเป็นเรื่องง่ายๆ ใครๆก็ทำได้ ก็เนื่องจากมีความยากลำบาก จึงทำให้ผมมีความตั้งใจและยืนหยัดทำต่อไป

แม้ว่า โรงงานผลิตแขนขาเทียมได้รับการพัฒนาก้าวหน้าไปก็ตาม แต่นายซุนไห่เฟิงรู้ว่า จะพึ่งแต่การดำเนินการของโรงงานผลิตแขนขาเทียมอย่างเดียวไม่พอ จะหากำไรจากคนพิการอย่างเดียวไม่ได้ แต่ควรจะเป็นที่พึ่งของคนพิการ และให้บริการแก่ทั่วทั้งสังคม ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคิดจะจัดตั้งคณะศิลปะคนพิการ และตั้งสำนักพิมพ์คนพิการด้วย สิ่งเหล่านี้ นอกจากจะมีส่วนช่วยแก้ไขความยากลำบากด้านชีวิตความเป็นอยู่ของคนพิการแล้ว ยังสามารถวิงวอนให้ทั่วทั้งสังคมมาให้ความสนใจต่อคนพิการมากยิ่งขึ้น และรับรู้กิจการของคนพิการมากยิ่งขึ้น นายซุนไห่เฟิงกล่าวว่า

ผมคิดว่า แต่ละคนมีเกียรติของตน ฟันฝ่าต่อสู้ และมีจิตใจการมุ่งมั่นสร้างสรรค์ด้วย ผมได้พยายามแล้ว และคิดว่า ได้ประสบความผลสำเร็จ หลังจากผมได้ให้การบริการแก่คนพิการแล้ว รู้สึกว่าเขาพอใจ เพราะ เขาสามารถยืนขึ้นแล้ว ผมก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

การพัฒนากิจการของคนพิการ เมื่อเทียบกับกิจการอื่นๆแล้ว อาจจะประสบความยากลำบากมากยิ่งขึ้น การก้าวแต่ละก้าวของนายซุนไห่เฟิง ล้วนต้องบากบั่นอดทนและเพียรพยายามมากยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับคนที่มีร่างกายแข็งแกรง แต่นายซุนไห่เฟิงยังคงไม่ย่อท้อ พยายามต่อไป ขณะนี้ เขากำลังพยายามเพื่อเป้าหมายบางอย่าง เขากล่าวว่า

เป้าหมายของผมคือ ให้การบริการมากยิ่งขึ้นแก่คนพิการ ผมคิดมาโดยตลอดว่า รัฐบาลจำเป็นต้องสร้างระบบให้คนพิการพัฒนากิจการของตน ไม่ควรให้เงินช่วยเหลือ หากควรให้คนพิการมีเทคนิควิชาขึ้นเพื่อดำรงชีวิตต่อไปได้ และให้คนพิการรู้สึกว่า ชีวิตของพวกเขามีค่าอย่างมาก

ถ้าชีวิตยังต้องฟันฝ่าต่อสู้ไม่หยุดยั้ง ประโยคนี้สะท้อนให้เห็นจิตใจของนายซุนไห่เฟิงอย่างดี แม้ว่าในชีวิตยังต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากมากมายก็ตาม แต่เขาจะไม่ละความเพียร และจะฟันฝ่าต่อสู้ต่อไป

ท่านผู้ฟังครับ ที่ท่านได้ฟังจบลงคือ สารคดีพิเศษเรื่อง ถ้าชีวิตยังอยู่ต้องฟันฝ่าต่อสู้ไม่หยุดยั้ง บันทึกชีวิตซุนไห่เฟิงหนึ่งในผู้ถือคบเพลิงพาราลิมปิกที่เมืองฮูเหอฮ่าวเทื่อ