วิธีการถ่ายภาพมีความพิเศษและมีเอกลักษณ์ ใช้วิธีที่จริงจังและเรียบง่าย เหมือนใช้กล้องเขียนไดอารี่ ให้ความสำคัญเกี่ยวกับอารมณ์และจิตใจมากกว่าเทคนิก

ภาพพระพุทธรูปที่คนปกติไม่สามารถได้รับอนุญาติให้ถ่าย

ในกล้องถ่ายรูปของพระองค์ ส่วนใหญ่จะบันทึกภาพคนทั่วไป บริกรในรถไฟ พระสงฆ์ หรือภาพพ่อกับลูก ซึ่งบุคคลเหล่านี้ล้วนเป็นคนธรรมดา แต่ในสายตาของพระองค์ คนเหล่านี้เป็นเจ้าของโลกอย่างแท้จริง และเข้าถึงความเป็นประเทศจีนที่ให้ความสำคัญกับประชาชนทุกคน

หลังจากพิการผ่านพ้น ผมก็ได้ใช้เวลาเดินชมรอบบริเวณงานอีกครั้ง ภาพแต่ละภาพที่ทรงถ่ายออกมานั้น เป็นภาพในเชิงสารคดี เพราะแต่ละภาพนั้นมีจังหวะ และองค์ประกอบที่สามารถเล่าเรื่องราวได้ด้วยตัวของมันเอง ไม่ได้หวือหวาไปด้วยเทคนิกที่แพรวพราว

ภาพที่ผมชอบมากที่สุดของภาพที่พระองค์ทรงถ่ายออกจากรถยนต์พระที่นั่ง ขณะที่ข้าราชการจีนคนหนึ่งกำลังพยายามฉายพระรูปของพระองค์ เป็นภาพที่เมื่อใครมองก็ต้องยิ้มออกมา เพราะเป็นภาพที่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา ความน่ารัก

           นักเรียนไทยถวายการต้อนรับ                 ผู้คนพิจารณาภาพอย่างสนใจ

อีกภาพหนึ่งที่แสดงถึงมุมมองแปลกใหม่ในการนำเสนอ นั่นก็คือ ภาพที่ชื่อว่า "Fish pond in front of the Guanyin Temple" หรือ ภาพบ่อปลาหน้าวัดเจ้าแม่กวนอิม เป็นภาพในบ่อปลาทองที่มีเงาคนสะท้อนอยู่ในน้ำ มองผ่านๆ จะดูเหมือนคนในภาพยืนอยู่บนฟ้า

จะว่าไปแล้วภาพเหล่านี้สะท้อนถึงแนวคิดของพระองค์ ที่มีต่อชาวจีนอย่างแท้ทริง สายพระเนตรของพระองค์ที่จับจ้องไปที่ใด แล้วใช้กล้องกดเก็บภาพนั้นไว้ แสดงว่าจะต้องให้ความสนใจต่อสิ่งนั้นเป็นพิเศษ

แต่ละภาพ ก็เปรียบเสมือนหนังสือที่เกี่ยวกับเมืองจีนทุกเล่มที่ทรงพระราชนิพนธ์ ไม่ว่าจะเป็น เกร็ดหิมะในสายหมอก, คืนถิ่นแผ่นดินใหญ่, เจียงหนานแสนงาม, ต้นน้ำ ภูผา และป่าทราย, เมื่อข้าพเจ้าเป็นนักเรียนนอก, ย่ำแดนมังกร. เย็นสบายชายน้ำ และหวงเหออู่อารยธรรม