ช่างภาพชรากับสายตาสุนทรี

หนุ่มสาวก็คงเหน็ดเหนื่อยจากการงานที่ทำมาตลอดสัปดาห์ จึงไม่คิดอยากทำอะไร นอกจากนั่งเล่นนอนเล่นกลางสนามหญ้า พรอดรักการริมทะเลสาบ หรือตั้งวงไพ่เล็กเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน คนชราคนเฒ่าก็จะนั่งเล่นกับลูกหลาน บ้างก็จูงกันมาแบบสองคนตายาย ให้ภาพที่น่ารัก เรียกหยักรอยยิ้มที่แก้มให้ตึงขึ้นมาได้เป็นอย่างดี บางคนก็นั่งนิ่งฟังเสียงของธรรมชาติ สูดอากาศที่โปร่งโล่งอย่างแสนสบายใจ จึงดูเหมือนว่า การทำตัวขี้เกียจและอยู่เฉยๆ นี่แหละคือการพักผ่อนที่ดีที่สุด เป็นการหยุดนิ่ง เพื่อเฝ้ามองสิ่งอื่นบ้าง หลังจากที่เรารีบเร่งมาตลอดสัปดาห์จนไม่มีเวลาเมียงมองสิ่งรอบกาย

ตรวจการณ์ตลอดวัน

สวนสาธารณะยู่หยวนถานแห่งนี้มีความยาวจากทิศตะวันตกสุดถึงทิศตะวันออก 1,820 เมตร และส่วนความกว้างวัดจากเหนือถึงใต้สุดยาว 1,106 เมตร โดยมีพื้นที่ทั้งหมดกว่า 129.26 เฮกต้าร์ หรือประมาณ 800 กว่าไร่ แบ่งเป็นเขตสวนเขียวขจี 67 เฮกต้าร์ และผืนทะเลสาบ 62 เฮกต้าร์ ซึ่งน้ำมีความลึกโดยเฉลี่ยประมาณ 1.5 – 2 เมตร แบ่งเป็น 4 ส่วนคือ ทะเลสาบตะวันออกและตะวันตก ซึ่งมีสะพานโค้งแบบจีนกั้นกลาง และมีทะเลสาบขนาดเล็กอีก 2 แห่ง คือ ปาอี่ (Bayi) และหยินชุ่ย( Yinshui) ซึ่งอยู่ทางเหนือและใต้ของทะเลสาบใหญ่ทั้งสอง โดยทะเลสาบน้อยหยินชุ่ยนั้นมีความสำคัญ เพราะเป็นที่พักน้ำที่ผันน้ำมาจากทะเลสาบตะวันออก เพื่อส่งไปยังเตี๋ยวยู๋ไถ หรือ เรือนรับรองผู้นำนานาชาติ ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก

ยู่หยวนถานสร้างขึ้นในปี 1960 แต่เดิมมีชื่อว่า "ทะเลสาบหยก" และมีประวัติศาสตร์ยาวนานมากมากกว่านั้น เพราะในประวัติระบุว่าที่นี่เป็นสวนสาธารณะมาตั้งแต่สมัยต้นราชวงศ์จิน (ค.ศ.1115-1234) และมีบ้านพักตากอากาศเกิดขึ้นที่นี่ ทำให้มีนักท่องเที่ยวแวะเวียนมาโดยตลอด พอถึงราวปีที่ 38 ของการครองราชย์ของจักพรรดิเฉียนหลงฮ่องเต้ แห่งราชวงศ์ชิง ได้มีการขุดปรับแต่งให้เป็นระบบระเบียบ ซึ่งผมสันนิษฐานว่าท่านเองก็คงจะเสด็จมาที่นี่บ่อยครั้ง ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้พบรักกับหญิงสาวชาวบ้าน จนมีบุตรีด้วยกันเป็นองค์หญิงกวนจู หรือที่ผู้ชมละครรู้จักกันเป็นอย่างดีในชื่อ องค์หญิงกำมะลอ เพราะแถบถิ่นที่อยู่ของเธอก็คือ กงจู่เฝิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ อย่างที่ผมได้นำเสนอไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อนู้น

                ศิลปินขี้อาย                       หนูน้อยเล่นซ่อนแอบ