ทุกวันนี้ ในเมืองต่างๆ ของจีน เมื่อถึงเวลาทานอาหารเที่ยงหรือเย็น ก็จะมีพนักงานส่งอาหาร (ด่วน) ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า สัญจรไปมาตามท้องถนน หรือตรอกซอกซอยทุกที่ เป็นภาพที่คนจีนเห็นกันจนชินตา พนักงานส่งอาหาร (ด่วน) เหล่านี้มีชื่อเรียกพิเศษในภาษาจีนว่า “ไว่ไม่เสี่ยวเกอ” คำว่า “ไว่ไม่” หมายถึง อาหารที่สั่งผ่าน App จากมือถือสมาร์ทโฟนของลูกค้า ร้านอาหารทำตามสั่งและใส่ห่อรอให้พนักงานส่งอาหารด่วนมารับไปส่งให้ลูกค้า  ส่วนคำว่า “เสี่ยวเกอ” ใช้เรียกชายหนุ่มในวัยทำงาน

“ไว่ไม่เสี่ยวเกอ” เป็นกลุ่มคนอาชีพใหม่ที่เกิดขึ้นพร้อมๆ ไปกับการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีสารสนเทศ  ในช่วงพิธีฉลองวันชาติจีนเมื่อวันที่ 1 ตุลาคมที่ผ่านมา “ไว่ไม่เสี่ยวเกอ” หรือพนักงานส่งอาหาร(ด่วน) ยังได้รับเลือกเป็นตัวแทนผู้ประกอบอาชีพใหม่ ให้ร่วมขบวนพาเหรดของประชาชนบนถนนฉางอันเจียด้วย พนักงานส่งอาหาร(ด่วน) เหล่านี้มีชีวิตความเป็นอยู่อย่างไร? ผู้สื่อข่าวหนังสือพิมพ์เหรินหมินรื่อเป้าได้มีโอกาสสัมภาษณ์ “ไว่ไม่เสี่ยวเกอ” คนหนึ่ง

นายเหยา ฉวนกาง วัย 41 ปี เป็นพนักงานส่งอาหาร (ด่วน) หรือ “ไว่ไม่เสี่ยวเกอ” คนหนึ่งที่ให้บริการในพื้นที่เขตเซียวซาน เมืองหางโจว เขาเป็นคนผอมแต่แรงเยอะ ติดนิสัยเดินเร็ว ผู้สื่อข่าวที่ติดต่อไปสัมภาษณ์บอกว่าตอนสัมภาษณ์ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เมื่อผู้สื่อข่าวขอขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าติดตามเขาไปส่งอาหาร เขาบอกว่าสัมภาษณ์ได้ แต่อย่าตามไปส่งอาหารจะดีกว่า เพราะเขาขี่เร็วมาก คนอื่นตามไม่ทัน แต่นักข่าวก็มุ่งมั่นอยากมีประสบการณ์การส่งอาหารด่วน เขาจึงยอมให้ตามไป แต่ต้องย้ำแล้วย้ำอีกให้นักข่าวระวังเรื่องความปลอดภัย ถ้าตามเขาไม่ทันก็กลับไปรอที่ร้าน        เวลา 11.00 น. – 13.00 น. เป็นช่วงเวลาที่คนสั่งอาหารมากที่สุด และเป็นช่วงที่พนักงานส่งอาหาร (ด่วน) ยุ่งที่สุด พวกเขามักจะได้รับออเดอร์ติดต่อกัน เวลาประมาณเที่ยงตรง เหยา ฉวนกาง เพิ่งส่งเสร็จรายหนึ่งและกลับมารอหน้าร้านอาหารยอดนิยมแห่งหนึ่ง ดื่มน้ำยังไม่ทัน 2 อึก ก็ได้ยินเสียงสัญญาณของสมาร์ทโฟนเขาดัง ก็แสดงว่า บริษัทผู้ทำ APP ส่งอาหารด่วนจ่ายออเดอร์ใหม่มา เขารีบเรียกนักข่าวให้เข้าไปเอาอาหารในร้านด้วยกัน

ระหว่างทางไปส่งอาหาร เขาต้องใช้สมาธิสูงมากกับการขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า เขาบอกกับผู้สื่อข่าวว่า ความปลอดภัยสำคัญเป็นอันดับแรก เขาเอ็งไม่เคยขี่ไปดูมือถือไป มีแต่ต้องระวังคนเดินกับรถที่อยู่ใกล้ๆ สำหรับอาชีพการส่งอาหารด่วน 1.ต้องรักษาความปลอดภัยในการขับขี่ 2.ต้องรักษาเวลายิ่งเร็วยิ่งดี 3.ต้องไม่ให้อาหารหกออกจากกล่องหรือหีบห่อ จึงต้องพิจารณาหลายๆ ปัจจัย นักข่าวผู้ติดตามต้องใช้สติอย่างมากเพื่อขี่รถให้เร็วให้ทันด้วยความปลอดภัย และต้องวิ่งเพื่อตามพนักงานส่งอาหาร (ด่วน) ที่เดินเร็วมากในการเข้าออกชุมชนที่อยู่อาศัยหรือตึกที่ทำงานของลูกค้า

เหยา ฉวนกางเล่าให้ฟังว่า ตอนเช้า เขาออกจากบ้านในเวลา 09.40 น. ของทุกวัน มักจะได้รับออเดอร์ใบแรกราวๆ 10 โมงเช้า ต่อจากนั้นก็ต้องแข่งกับเวลาในการส่งอาหารอย่างต่อเนื่อง จนถึงบ่าย 3 โมงจึงได้หยุดพักผ่อนประมาณ 1 ชั่วโมง เมื่อถึงเวลาบ่าย 4 โมง ก็จะมีใบสั่งเข้ามาในช่วงเย็น ต้องทำงานถึงเวลาที่ยงคืน โดยเฉลี่ยแล้ววันหนึ่งเขาต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าวิ่งไกลอย่างน้อย 160 กิโลเมตร ลูกค้าไม่น้อยอยู่ในตึกเก่าที่ไม่มีลิฟท์ เขาต้องขึ้นลงบันไดเร็วๆ เพื่อประหยัดเวลา บางคืนเมื่อกลับถึงบ้านเวลานอนจะรู้สึกว่าขาสั่น ชีวิตพนักงานส่งอาหาร(ด่วน) ไม่ง่ายจริงๆ

หากคิดว่าพนักงานส่งอาหาร(ด่วน) ใครรับออเดอร์เยอะจะยิ่งมีรายได้มาก อาจไม่ถูกทั้งหมดเพราะงานนี้ไม่เน้นเร็วเท่านั้น หากยังต้องดูว่าลูกค้าประเมินคุณภาพการบริการของพนักงานอย่างไร ถ้าเกิดกรณีส่งผิดที่หรือส่งผิดเจ้า หรือขับขี่ไม่ระมัดระวังจนอาหารหก ลูกค้ามักจะประท้วงว่าบริการไม่ดีและเขียนข้อความตำหนิผ่าน APP จากสมาร์ทโฟน พนักงานส่งอาหารก็จะโดนบริษัทหักเงิน เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงต้องพิถีพิถันทุกขั้นตอนตั้งแต่เอาอาหารให้ถูกตามใบสั่งในภัตตาคาร จนส่งอาหารถึงมือลูกค้า