ราชวงศ์โจวตะวันออกเป็นราชวงศ์โจวยุคหลัง ยุคนี้ยังคงมีกษัตริย์ แต่กษัตริย์ยุคนี้ปราศจากพระราชอำนาจที่แท้จริง เป็นกษัตริย์แต่ในนามเท่านั้น ยุคราชวงศ์โจวตะวันออกแบ่งออกเป็นสองยุคย่อย ได้แก่ ยุคชุนชิว และยุคสงครามระหว่างรัฐ เมื่อ 221 ปีก่อนค.ศ. อิ๋ง เจิ้ง เจ้าผู้ครองรัฐฉินสามารถพิชิตรัฐต่างๆ ได้ทั้งหมด รวมอาณาจักรเข้าเป็นปึกแผ่นเดียวกันเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์จีน และทรงพระนามว่า ฉินสื่อหวง หรือ จิ้นซีฮ่องเต้ ซึ่งแปลว่า ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉิน

สำหรับระบอบการปกครอง ขุนนางผู้ใหญ่ส่วนใหญ่ให้หวนกลับไปใช้ระบอบการปกครองสมัยราชวงศ์โจวตะวันตก โดยแต่งตั้งโอรส อนุชา และสมาชิกราชตระกูลให้เป็นเจ้าผู้ครองรัฐต่างๆ ภายในราชอาณาจักร เจ้าผู้ครองรัฐจะมีอำนาจสิทธ์ขาดในดินแดนที่เขาปกครอง เท่ากับเป็นอาณาจักรของเจ้าผู้ครองรัฐเอง แต่หลี่ซือ อัครมหาเสนาบดีคัดค้าน โดยเหตุผลที่ว่า ถ้าแต่งตั้งเจ้าผู้ครองรัฐต่างๆ เช่นเดียวกับราชวงศ์โจว ตะวันตก เจ้าผู้ครองรัฐเหล่านี้อาจเกิดการสู้รบกันเอง ภายหลัง จิ้นซีฮ่องเต้จะไม่มีอำนาจอันใดที่จะไปห้ามปรามด้วย ดินแดนทั้งหมดภายในราชอาณาจักรจึงต้องอยู่ภายใต้อำนาจปกครองของจิ้นซีฮ่องเต้

จิ้นซีฮ่องเต้ทรงเห็นด้วยกับความเห็นของหลี่ซือที่ให้รวมอำนาจการปกครองไว้ในส่วนกลาง และให้ศูนย์กลางของการใช้อำนาจอยู่ที่พระองค์แต่เพียงผู้เดียว โดยมีการแบ่งเขตปกครองออกเป็น 36 จังหวัดด้วยกัน แต่ละจังหวัดมีผู้ว่าทั้งฝ่ายพลเรือนและทหาร ทั้งยังมีผู้ตรวจการอีกตำแหน่งหนึ่งด้วย ในแต่ละจังหวัด ก็แบ่งเขตปกครองซอยลงไปอีก เช่น อำเภอ ตำบล และหมู่บ้าน

ขุนนางผู้ดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการจังหวัดทั้งฝ่ายทหาร พลเรือน และผู้ตรวจการ ล้วนแต่งตั้งและถอดถอนโดยจักรพรรดิแต่เพียงผู้เดียว

ในสมัยสงครามระหว่างรัฐกับรัฐ ต่างรัฐต่างใช้ภาษา อักษร และมาตราชั่งตวงวัดของตน หลังรวมจีนเข้าเป็นปึกแผ่นเดียวกัน จิ้นซีฮ่องเต้ ได้มีพระบรมราชโองการกำหนดให้ทั่วประเทศใช้ภาษา อักษร มาตราชั่งตวงวัดและเพลาล้อเกวียนที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน เพื่อให้การบริหารทั่วราชอาณาจักรดำเนินไปอย่างมีประสิทธิภาพ หลังการประกาศใช้พระบรมราชโอการดังกล่าว ถึงแม้ว่าจีนมีเนื้อที่กว้างใหญ่ไพศาล ผู้คนในท้องที่ต่างๆ จะพูดสำเนียงต่างกันก็ตาม แต่ก็สามารถพูดคุยเข้าใจกันได้ โดยใช้ภาษาและตัวอักษรที่เป็นมาตรฐานเดียวกัน ส่วนการใช้มาตราชั่ง ตวง วัดที่เป็นมาตรฐานเดียวกันนั้น ก็ทำให้การค้าขายมีความสะดวกมากขึ้น

จิ้นซีฮ่องเต้ยังมีพระบรมราชโอการให้สร้างทางหลวงสำคัญสองสาย สายหนึ่งเริ่มต้นจากเมืองหลวงเสียนหยางมุ่งไปทางตะวันออก ผ่านมณฑลเหอเป่ยและมณฑลซานตงในปัจจุบัน จนถึงฝั่งทะเลตะวันออก อีกสายหนึ่งตัดลงทางใต้ ไปยังมณฑลเจียงซู มณฑลเจ้อเจียงในปัจจุบัน และยังมีการสร้างถนนที่มีความกว้างเข้าขั้นมาตรฐานเชื่อมโยงพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ นอกจากนี้ ยังให้ขุดคลองใหญ่จากภาคใต้สู่ภาคเหนือ ทั้งนี้เพื่ออำนวยความสะดวกแก่การเคลื่อนย้ายกำลังทหาร การติดต่อคมนาคม การสื่อสารระหว่างพื้นที่ต่างๆ ภายในราชอาณาจักร