ความสนใจในการเรียนภาษาไทยของนักศึกษาจีน

นักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยมีหลากหลายสีสันมาก ส่วนใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียน มีน้อยคนมากที่รู้ว่าเมืองไทยอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำไป คนที่แสวงหาและตั้งใจมาเรียนมีสัก 2 ใน 10 คน นอกจากนั้นก็คือ อยากจะเข้าเรียนคณะอื่น แต่ว่าคะแนนไม่ถึง ก็เลยมีที่นี่ วิชาเอกภาษาไทยก็ไม่ได้เลือก แต่ว่ามหาวิทยาลัยจับใส่ว่างั้นเถอะ

เพราะฉะนั้น พอเข้ามาตอนแรก ๆ มีหลาย ๆ คนที่ไม่เคยคิดฝันเลยว่า จะต้องมาเรียนภาษาไทย บางคนจึงบ่นว่า เราเรียนภาษาเล็ก ๆ ไปทำไม ฉันจะพูดกับใครรู้เรื่อง ทุกข์ทรมานมาก

แต่ว่าความสนใจสร้างได้ ในเมื่อคุณมาเป็นลูกศิษย์ของเราแล้ว เราก็ทำให้คุณอยากเรียน สอนเต็มที่ แล้วก็ทำให้คุณรู้ว่า เมื่อเรียนแล้วจะมีงานที่ดีรออยู่ แน่นอนเลย แต่ว่าคุณต้องคุณภาพดีด้วย เพราะว่าการหางานทำที่เมืองจีนแข่งขันกันมาก ยิ่งนานวันก็ยิ่งแรงขึ้น

ต้องชมว่า ครูบาอาจารย์ประจำภาคภาษาไทยใช้ความพยายามมากตั้งแต่ชั่วโมงแรก นักศึกษาเริ่มเรียนจากการอ่านเป็นคำ ๆ เลย ออกเสียงอย่างเดียว ไม่จำเป็นต้องรู้ความหมาย นักศึกษาพยายามอ่านให้ชัดเจน เสียงประสานกันเหมือนกับสวดมนต์ ก้องไปทั้งตึก สนั่นหวั่นไหว จนกระทั่งออกเสียงได้ชัดแล้ว และเสียงตรงวรรณยุกต์ หลังจากนั้นถึงจะมาเรียนเรื่องความหมาย ค่อย ๆ ใส่คำลงในประโชค

ตอนนี้ ดีขึ้นเยอะมาก นักศึกษาพอเรียนรู้แล้ว ก็รักภาษาไทยแล้ว

.ภาษาไทยมีประโยชน์ในการดำรงชีวิตและทำงานอย่างไรบ้าง

นักศึกษาจีนจะเริ่มหางานทำตั้งแต่ปี 3 บางคนตั้งใจจะเข้าไปในบริษัทหรือองค์กรที่ใช้ภาษาไทย ขอยกตัวอย่างเช่น มีนักศึกษาคนหนึ่งไปทำงานที่บริษัทโตโยต้าที่อีกมณฑลหนึ่ง เจ้านายให้แปลข้อความประชาสัมพันธ์รถรุ่นหนึ่งจากภาษาจีนเป็นภาษาไทย นักศึกษาคนนี้เป็นเด็กเรียนดี ปรากฏว่า แปลถูกต้องประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ แต่บางคำก็แปลไม่ถูก ก็ใช้ภาษาอังกฤษมาเทียบ เพราะว่า เด็กมุ่งมั่นกับภาษาอังกฤษมาก ภาษาอังกฤษดีทีเดียว อย่างเช่นคำว่า "ปะเก็น" ของรถยนต์ คนไทยทั่วไปที่ไม่ใช้รถหรือไม่ใช่ช่างก็ไม่รู้ มันเป็นส่วนไหนของรถ จำเป็นต้องใช้ภาษาอังกฤษมาเทียบ จึงจะแปลได้ถูก

หรือว่ามีนักศึกษาอีกคนหนึ่งไปทำงานที่ททท.ประจำนครเซี่ยงไฮ้ ปรากฏว่า รุ่งมาก เธออยากรู้อยากเห็น เรียนด้วยตนเอง แล้วก็ทดลอง ถ้าติดขัดคำไหน ก็จะอีเมลหรือโทรศัพท์มาถาม เธอคบคนไทย เรียนจากคนไทย พวกศัพท์ที่คนไทยใช้ด้วยกัน เธอก็ใช้เป็น จึงเป็นที่โปรดของเจ้านาย บางทีอาจจะมีการแย่งตัวบ้าง ที่อื่นบอกว่า อย่างนี้มีอีกไหม

สรุปแล้ว คนที่จะได้งานดีทำ คนนั้นต้องใช้สามภาษา ไทย จีน อังกฤษ และก็ต้องมีความรู้เกี่ยวกับประเทศไทยดีพอด้วย

ลักษณะของนักศึกษาจีน

บางสิ่งบางอย่างนักศึกษาจีนไม่ทำกัน อย่างเช่น ให้พูดหน้าชั้น สุนทรพจน์ แล้วก็ทำใบคะแนน ทุกคนให้คะแนนเพื่อน แล้วก็ขึ้นกระดาน แล้วต้องบอกว่าคะแนนนี้มาจากใคร โดยบอกว่า ครูให้คะแนนเท่าไรก็ให้ไป

ครูก็อธิบายว่า นี่เป็นระบอบประชาธิปไตย ตัวเลขเป็นตัวบอกถึงคุณภาพในแต่ละหมวดโดยตรงไปตรงมา แต่งตัวเลขใหม่ไม่ได้ วิธีนี้เพื่อให้คุณรู้ว่าผู้ฟังเขาให้คะแนนอย่างไรในใจ เพื่อที่จะให้ผู้ที่ถูกประเมินรู้ว่าตนเองบกพร่องเรื่องอะไร เพื่อจะได้ไปแก้ไขตนเอง

ตกลง หลังจากนี้ นักศึกษาไม่เคยเห็นคะแนนที่ครูให้อีกเลย แต่เรามีวิธีที่ว่า

การให้คะแนนจะยุติธรรม ไม่ลำเอียง ครูรักทุกคนเท่ากัน

ที่ต่างกันอีกอย่างหนึ่งคือ ปี 4 ของนักศึกษาไทยโหดสุด แต่ของจีนปี 4 ต้องเบาสุด จะมีวิชาจำนวนน้อย ครูบาอาจารย์อย่าไปคาดหวังอะไรมาก เพราะนักศึกษาจะไปฝึกงานหรือไปติดต่อหางาน เมื่อชนกับการเรียน เขาจะเอาฝึกงานเป็นหลัก

มีวิชาทำสารนิพนธ์ด้วย แต่สารนิพนธ์แต่ละฉบับเพื่อจะจบ เท่ากับรายงานสั้น ๆ ในขณะที่นักศึกษาไทยทำรายงานครั้งละ 20-30 หน้า เทอมละต่อวิชาอย่างน้อยหนึ่งเล่ม เพราะนักศึกษาจะได้ศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง แต่ว่าลักษณะการเรียนที่จีน ดูว่าให้จบไป ไม่ต้องไปหาอะไรต่อ บางสิ่งบางอย่างเรียน จบแล้วอาจจะไม่ได้ใช้อีกเลยก็เป็นไปได้ แรงบันดาลใจไม่เท่ากัน

ประทับใจว่า นักศึกษาจีนเขามีวิถีชีวิตของแต่ละคน เขาจะไม่ไปเป็นพวง นักศึกษาไทยชอบไปเป็นพวง ไปไหนต้องไปพร้อมกัน ไม่ทิ้งเพื่อน

ส่วนนักศึกษาจีนไม่มีการคอย ใครเสร็จแล้ว ใครมาก่อน การวิ่งเข้าห้องเรียนเพื่อให้ทัน ไม่ให้สายนี่ ขอชมนักศึกษาจีน เขาพยายามรักษาเวลา ตรงเวลา