เมื่อไม่นานมานี้ ดิฉันได้รู้จักคำศัพท์ใหม่อยู่คำหนึ่งชื่อว่า "โลกพฤษภาคม" (May Disease) อาการของโรคนี้มักจะแสดงออกทางอารมณ์ความรู้สึกที่จะขุ่น ๆ หน่วง ๆ หน่อย อารมณ์ไม่อยากทำงาน หนักหน่อยก็มีความเครียดสะสมก็มี อันที่จริงแล้ว May Disease มีชื่อเรียกหนึ่งว่า "ซินโดรมหลังเทศกาล" เกิดขึ้นได้ง่ายในกลุ่มนักเรียน นักศึกษาและคนทำงาน ทางออกของโรคนี้คือเราต้องรู้จักพาตัวเองออกจากความหดหู่ ซึมเศร้าหรือความเครียดให้ได้ เช่น การออกกำลังกาย นัดกินข้าวกับเพื่อน ๆ หรือถ้ามีเวลาเยอะพอสมควร ก็หนีออกจากเมืองใหญ่ ๆ ยกตัวอย่างเช่นชาวปักกิ่งเอง หากมีเวลาสักวันนึง ครึ่งวัน เกือบร้อยทั้งร้อยก็มักจะเลือก "นครเทียนจิน" เป็นจุดหมายปลายทาง
นครเทียนจินตั้งอยู่ห่างจากกรุงปักกิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 140 กิโลเมตร เป็นเมืองเดียวในจีนที่มีการบันทึกเวลาการก่อตั้งเมืองที่ชัดเจนคือเมื่อวันที่ 23 ธันวาคม ค.ศ.1404 ในสมัยราชวงค์หมิง การเดินทางมาที่นี่จะขับรถมาเองก็ทำได้สะดวกใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่งก็ถึงแล้ว แต่สำหรับการเที่ยวเทียนจินฉบับรวบรัดแค่ครึ่งวันนั้น ดิฉันแนะนำว่านั่งรถไฟความเร็วสูงดีกว่า จากสถานีรถไฟสายใต้ของกรุงปักกิ่งมีรถไฟความเร็วสูงวิ่งตรงไปยังเมืองเทียนจินแทบทุก ๆ 15 นาที ด้วยรอบที่ถี่ขนาดนี้จึงไม่ต้องกลัวว่าตั๋วจะขายหมดแล้วจะอดขึ้น แต่เหนือสิ่งอื่นใด ทุกวันนี้การรถไฟจีนได้เปลี่ยนมาใช้ระบบการลงทะเบียนชื่อจริงในการซื้อตั๋วแล้ว เพราะฉะนั้นสิ่งที่ต้องไม่ลืมคือบัตรประชาชนหรือหนังสือเดินทาง
รถไฟความเร็วสูงปักกิ่ง-เทียนจิน ที่วิ่งด้วยความเร็ว 330-350 กิโลเมตรต่อชั่วโมงทำให้เราถึงที่หมายภายในครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ช่วงเวลานั่งรถไฟ ใครบางคนอาจจะมองว่าเป็นช่วงทอดสายตา งีบหลับ แต่กับสายนี้แล้วกระพริบตาไม่กี่ทีก็ถึงเสียอย่างนั้น
ทันทีที่ก้าวออกจากสถานีรถไฟเทียนจิน (ถ้าไม่เดินไปออกทางด้านหลัง) สิ่งแรกที่ทุกคนจะได้เห็นคือ "แม่นำไห่เหอ" แม่น้ำไห่เหอเป็น 1 ใน 7 แม่น้ำสายใหญ่ที่สุดของจีน และเป็นแม่น้ำสายสำคัญที่สุดสายสายหนึ่งในเขตภาคเหนือจีนด้วย เส้นเลือดใหญ่ของนครเทียนจินเส้นนี้ ประกอบด้วยแม่น้ำสายย่อย ๆ 5 สาย ที่คดเคี้ยวผ่านตัวเมืองเทียนจิน เป็นเหตุเมืองเทียนจินเองจำเป็นตั้งมีสะพานข้ามถึงกว่าร้อยแห่ง สะพานบางแห่งสามารถเปิด-ปิดได้ บางแห่งสามารถหมุนตัวได้ และบางแห่งสามารถยกระดับความสูงต่ำได้ การจะจัดให้เทียนจินเป็นเมืองหลวงแห่งสะพานก็ดูจะไม่ผิดนัก
สิ่งหนึ่งที่สังเกตได้อย่างชัดเจนถึงความแตกต่างระหว่างเทียนจินกับกรุงปักกิ่งคือ "ถนน" ถนนกรุงปักกิ่งจะเป็นแบบสี่เหลี่ยมและเส้นตรงเสียมาก แต่ถนนของเมืองเทียนจินกลับไม่ค่อยมีเส้นตรงเส้นยาว ๆ ให้เห็น ทั้งนี้ก็เพราะว่า เมืองเทียนจินตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำไห่เหอ ทิศทางของถนนจึงต้องขึ้นตามทิศทางของแม่น้ำนั่งเอง
นอกจากจะมีอิทธิพลต่อผังเมืองเทียนจินแล้ว แม่น้ำไห่เหอยังมีอิทธิพลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเทียนจินด้วย ยกตัวอย่างเช่น ชาวจีนส่วนใหญ่ทั่วไปมักจะจัดพีธีแต่งงานกันในช่วงเช้า เพราะถือว่าเป็นวะระมงคล แต่ชาวเทียนจินกลับจัดพีธีแต่งงานกันในตอนค่ำ ประเพณีนี้เกี่ยวข้องกับแม่น้ำไห่เหอตรงที่แม่น้ำสายนี้ทำให้เทียนจินกลายเป็นเมืองท่าสำคัญมาตั้งแต่สมัยโบราณ ชาวเทียนจินส่วนใหญ่ที่ประกอบอาชีพขนส่งทางน้ำ ช่วงเช้านี่แหละคือช่วงยุ่งที่สุดสำหรับพวกเขา ตกบ่าย-เย็นถึงจะมีเวลาให้หายใจหายคอ และแม้เทียนจินจะค่อย ๆ พัฒนาเป็นเมืองอุตสาหกรรมเช่นในทุกวันนี้ แต่ชาวเทียนจินส่วนใหญ่ก็ยังคงต้องทำงานในโรงงานซึ่งก็ไม่ค่อยจะสะดวกลาหยุดได้บ่อยครั้งอยู่ดี ทำให้ประเพณีนี้ยังคงสืบทอดต่อไปจนปัจจุบัน
