"กระแสแรกคือ เล่าเรื่องการต่อสู้ของชาวจีน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหรือเล่ามาก่อนในภาพยนตร์ที่เคยถ่ายทำในอดีต ตั้งแต่การสู้รบเพื่อปกป้องนานกิงจนถึงการสู้รบในตรอกซอกซอยหลังเมืองแตก การต่อต้านของผู้ลี้ภัยในเมือง การต่อต้านของสตรี ส่วนอีกกระแสหนึ่ง คือ เล่าประวัติการสังหารหมู่โดยรวมจากแง่ของชาวญี่ปุ่น ชาวญี่ปุ่นรุกรานจีนอย่างไร สังหารอย่างไร ซึ่งเป็นมุมมองใหม่ในการเล่าเรื่องนี้"

ภาพยนตร์เรื่อง "นานกิง นานกิง" ใช้ภาพขาวดำตลอดเรื่อง ตอกย้ำภูมิหลังแห่งความโศกเศร้าที่คลุกเคล้าไปด้วยอารมณ์อันฮึกเหิม ภาพขาวดำช่วยลดความเหม็นหืนของคาวเลือด แต่ฉากต่างๆ ที่น่าเวทนายังคงทำให้ผู้ชมสัมผัสถึงแรงกระแทกกระทั้นทางจิตใจและความกดดันที่แรงกล้า

ความแตกต่างประการใหญ่สุดกับภาพยนตร์ที่เคยทำในเรื่องเดียวกันก็คือ ภาพยนตร์ "นานกิง นานกิง" สะท้อนประวัติศาสตร์จากมุมมองของชาวญี่ปุ่น คือ จากสายตาของทหารญี่ปุ่นชื่อ คาโดคาวา (Kadokawa) ที่มาดูการสังหารหมู่ คาโดคาวาเคยเรียนที่โรงเรียนสำนักศาสนา หลังรุกเข้าเมืองนานกิงแล้ว เขาก็ยิงเด็กที่ไร้ความผิดจนเสียชีวิต เห็นทหารญี่ปุ่นกระทำการข่มขืน ฆ่า และปล้นชิงทรัพย์ เห็นสตรีแสนสวยทั้งของญี่ปุ่นและจีนถูกบังคับให้เป็นนางบำเรอ ถูกทารุณกรรมจนเสียชีวิต และก็เห็นครูหญิงจีนสละชีพเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ในที่สุด คาโดคาวาจิตแตก และฆ่าตัวตาย เป็นการจบเรื่องของภาพยนตร์ ตัวละครทหารญี่ปุ่นนายนี้ก็ตกเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนเช่นกัน ชาวจีนบางรายบอกว่าเป็นสิ่งยากที่จะรับได้

เวลาของ "มุมมองทางวัฒนธรรม" หมดลงพอดี คราวหน้า ดิฉันจะเสนอเรื่องราวที่น่าสนใจเกี่ยวกับภายพนตร์เรื่อง "นานกิง นานกิง" ต่อ โปรดติดตามรับฟัง สวัสดีค่ะ