คําขวัญประจําเมือง : เมืองแห่งตัวอักษร เสน่ห์แห่งอันหยาง

ที่ตั้ง : ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของมณฑลเหอหนาน ในภาคกลางของจีน ณ ที่บรรจบของมณฑลซานซี มณฑลเหอเป่ยและมณฑลเหอหนาน การคมนาคมสะดวกสบาย

世界文化遗产—安阳殷墟

มรดกวัฒนธรรมโลก--อิงซีอันหยาง

อันหยางเป็นแหล่งกําเนิดของตัวอักษรเจี๋ยกู่เหวิน ซึ่งเป็นตัวอักขระโบราณที่แกะสลักบนกระดูกสัตว์หรือเปลือกหอยในสมัยราชวงศ์ซาน พิพิธภัณฑ์ตัวอักษรจีนที่ตั้งอยู่ที่อันหยางเปิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552 ได้เก็บรวบรวมโบราณวัตถุ 4,123 ชิ้นและของจัดแสดงกว่า 1,000 ชิ้น ซึ่งรวมทั้งตัวอักษรเจี๋ยกู่เหวิน ตัวหนังสือจินเหวินซึ่งเป็นตัวอักษรที่แกะสลักบนเครื่องทองสัมฤทธิ์ในสมัยราชวงศ์โจว แผ่นไม้หรือไผ่และผ้าที่ใช้เขียนหนังสือในสมัยโบราณ รวมทั้งตัวหนังสือของชนกลุ่มน้อย พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นพิพิธภัณฑ์ตัวอักษรระดับชาติแห่งเดียวในโลก

ชนกลุ่มน้อย 43 ชนเผ่า เช่น ฮั่น หุย มองโกล แมนจู จ้วง ม้ง ทิเบต เกาหลี และถู่เจีย อาศัยอยู่รวมกันในอันหยาง ณ ที่แห่งนี้มีทิวทัศน์ธรรมชาติที่วิเศษพิศดารหลายอย่าง เช่น ทิวเขาที่ตั้งตระหง่านทอดไกลสุดตาในภาคเหนือของจีน สันเขาที่เต็มไปด้วยนํ้าแข็งในฤดูร้อน หุบเขาดอกท้อที่เบ่งบานในฤดูหนาว

ชาวอันหยางมีนิสัยซื่อสัตย์ ดํารงชีวิตอยู่ในขนบประเพณีที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน มีศิลปะพื้นเมืองโบราณมากมาย เช่น เป้ยเก๋อ (การเชิดแห่ตัวละครแบบเดี่ยว) ไถเก๋อ (การเชิดแห่ตัวละครแบบหมู่) ระบําไม้ต่อขา ระบําเลียนแบบการเดินเรือในนํ้า และการเชิดมังกร นอกจากนี้ ยังมีขนมและอาหารพื้นเมืองที่หลากหลาย เช่น ไก่เผาเต้าโข่ว เนื้อวัวเหล่าเมี่ยว

อันหยางเป็นบ้านเกิดของเยว่เฟย (งักฮุย) แม่ทัพที่มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ซ่งของจีน วัดเยว่เฟยไม่เพียงแต่เป็นสิ่งก่อสร้างโบราณที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างสมบูรณ์ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมาเท่านั่น หากยังเป็นคลังอันลํ้าค่าที่เก็บรวบรวมข้อมูลทางอักษรศิลป์จีน วรรณคดี และประวัติศาสตร์จีนอีกด้วย

NL/Jiang/Zheng