ข้อกำหนดเกี่ยวกับการกำกับดูแลกิจการสุสานและฌาปนสถานของปักกิ่งกำหนดไว้ว่า หลุมฝังศพสำหรับฝังคนเดียวหรือสองคนในสุสานสาธารณะห้ามเกิน 1 ตารางเมตร แต่สุสานทุกแห่งล้วนมีการขายหลุมศพที่มีพื้นที่เกินมาตรฐาน อีกทั้งมีบริการพาไปดูฮวงซุ้ยตามสุสานต่างๆ ด้วย

สุสานสาธารณะในจีนมี 2 แบบ คือ สุสานสาธารณะในเมืองกับสุสานสาธารณะในชนบท สุสานในชนบทส่วนใหญ่จะใช้ที่ดินที่ไม่ใช่ที่ดินเพาะปลูกตามภูเขาร้าง ซึ่งไม่ต้องจ่ายเงินซื้อ ส่วนสุสานสาธารณะในเมืองแบ่งเป็น 2 ประเภท คือ สุสานเพื่อสาธารณประโยชน์และสุสานเชิงการค้า สุสานเพื่อสาธาณประโยชน์เป็นสถานที่สำหรับเก็บอัฐิของผู้คนที่อาศัยอยู่ในพื้นที่กำหนด คนนอกพื้นที่เข้าไม่ได้ ส่วนสุสานเชิงการค้าไม่จำกัดพื้นที่

นายหวาง หงเจีย อุปนายกสมาคมฌาปนกิจจีนกล่าวว่า ตามข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง สุสานเพื่อสาธารณประโยชน์ถือเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่งสำหรับคนในหมู่บ้าน มีแต่คนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนั้นหลังตายแล้วจึงมีสิทธิ์นำอัฐิเข้าไปฝังอยู่ในนั้น และไม่ต้องเสียเงินหรือเพียงเก็บในราคาต้นทุนเท่านั้น ทั้งนี้มีข้อกำหนดอย่างชัดเจน

แต่ทุกวันนี้ สุสานเพื่อสาธารณประโยชน์หลายแห่งก็ตั้งราคาแพงไม่แพ้สุสานทั่วไป แถมยังมีขายหลุมศพขนาดใหญ่ซึ่งผิดข้อกำหนดของรัฐด้วย

เพราะเหตุใดสุสานที่รัฐกำหนดว่าห้ามขาย กลับถูกนำมาขายในราคาแพง ทั้งๆ ที่เป็นการฝ่าฝืนข้อกำหนดอย่างชัดๆ

คำตอบก็คือ กำไรมหาศาล

ต้นทุนซื้อที่ดินบนภูเขาเฉลี่ยแล้ว 200,000 หยวนต่อ 1หมู่ (หน่วยวัดพื้นที่ของจีน ซึ่งเท่ากับ 0.4 ไร่) สามารถสร้างหลุมฝังศพขนาดมาตรฐานอย่างน้อย 350 แห่ง หากขายแห่งละ 10,000 หยวน ขายได้ 3.5 ล้านหยวนต่อ 1 หมู่ ตามข้อกำหนดของรัฐ สุสานสาธารณะไม่เก็บภาีษีประกอบการ เมื่อหักต้นทุนของการสร้างหลุมศพและค่าจ้างคนงานแล้ว เจ้าของสุสานได้กำไรเกิน 600% ซึ่งเป็นแรงจูงใจให้บางคนขายหลุุมศพอย่างผิดกฎหมายตามอำเภอใจ ยิ่งกว่านี้คือ หากราคาดังกล่าวไม่เป็นที่ยอมรับของผู้ซื้อ ยังมีหลุมศพเถื่อนที่ไม่อยู่ในการควบคุมดูแลของรัฐให้เลือกซื้อด้วย

นายหวาง หงเจีย อุปนายกสมาคมฌาปนกิจจีนกล่าวว่า หลุมศพเถื่อนเหล่านี้สร้างความวุ่นวายให้กับตลาด ทำให้ตลาดนับวันสูญเสียความเป็นระเบียบ ทำให้ผู้บริโภคแยกแยะไม่ออกว่าอันไหนดีอันไหนไม่ดี อีกทั้งสิ้นเปลืองที่ดินอย่างไม่มีการควบคุม ทำให้ประชาชนเกิดความรู้สึกว่า สุสานสาธารณะกลายเป็นธุรกิจเก็งกำไรซึ่งไม่ต่างกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์