นักศึกษาในปัจจุบันส่วนใหญ่เกิดหลังทศวรรษ 1985 หรือ 1990 และส่วนใหญ่เป็นลูกคนเดียวของครอบครัว ได้รับการดูแลแบบประคบประหงมอย่างดีตั้งแต่เกิด จึงมักเห็นตัวเองเป็นสำคัญ และไม่ค่อยสนใจเรื่องส่วนรวม เมื่อไปใช้ชีวิตร่วมห้องพักกับคนอื่นซึ่งเป็นลูกคนเดียวเช่นกัน ย่อมมีปัญหาเกิดขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา

และสาเหตุสำคัญอีกประการหนึ่งคือ ตลอดช่วงเวลาการเรียนของเด็ก สิ่งที่โรงเรียนและผู้ปกครองให้ความสำคัญมากที่สุดคือคะแนนสอบ โดยมองข้ามการอด้านสุขภาพทางจิต การเคารพกฎเกณฑ์ของส่วนรวม และการสร้างนิสัยที่ดี เด็กๆ ย่างเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมด้วยปัญหาเหล่านี้ อีกทั้งไม่มีผู้ปกครองช่วยชี้แนะช่วยแก้ไขอยู่เคียงข้าง จึงเกิดปัญหาขึ้นบ่ิอยๆ

นักศึกษารุ่นทศวรรษ 1980 คนหนึ่งบอกว่า นักศึกษารุ่น 10 – 20 ปีก่อนไม่เหมือนเด็กสมัยนี้ ทุกคนร่วมกันทำกิจกรรม มีเวลาคุยกันเยอะ ไม่เหมือนเดี๋ยวนี้ แต่ละคนรูดม่านเก็บตัวอยู่บนเตียงของตังเองในห้องพัก มัวแต่เล่นคอมพิวเตอร์ ไม่ค่อยคุยกัน หรือคุยออนไลน์กันเท่านั้น คุยกันสองต่อสองไม่ค่อยเป็นเลย สรุปแล้วการเปลี่ยนแปลงของความสัมพันธ์ระหว่างรูมเมท สะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของสังคมและยุคสมัยด้วย

ปัญหาด้านมนุษยสัมพันธ์ในห้องพักนักศึกษามีอะไรบ้าง

หนึ่ง การใช้ชีวิตไม่เหมือนกัน จนกระทั่งบางคนอุทานออกมาว่า"โชคดีที่อยู่ด้วยกันแค่ 4 ปี หากอยู่ต่อไปอีก อาจมีคนวางยาพิษจริงๆ"

คุณ หลิว ช่าง นักศึกษาหญิงที่จบมา 5 ปีแล้วหวนนึกถึงสภาพการใช้ชีวิตร่วมห้องพักเดียวกันตอนอยู่ในมหาวิทยาลัยว่า บางคนท่องอินเตอร์เน็ตหรือดูหนังถึงดึกๆ ดื่นๆ บางคนโทรศัพท์คุยกันนานมาก ส่งเสียงรบกวนทำให้คนอื่นในห้องเดียวกันนอนไม่หลับ แรกๆ ยังอดรนทนกันได้ และแสดงความไม่พอใจด้วยวิธีอ้อมๆ หรือบอกกับรูมเมทตรงๆ แต่ดีขึ้นไม่กี่วันทุกอย่างก็กลับเหมือนเดิมอีก บางคนจึงไม่อยากทนอีกต่อไป สงครามห้องพักจึงเปิดฉาก และปะทุขึ้นเป็นประจำตลอดช่วงเวลา 4 ปีที่อยู่ด้วยกัน จนทุกคนรอคอยที่จะรีบๆ หลุดพ้นจากสภาพเช่นนี้ หลังจากจบจากมหาวิทยาลัยแล้ว ต่างคนต่างแยกกันไปใช้ชีวิตของตน เนื่องจากตอนที่อยู่ด้วยกันก็เข้ากันไม่ค่อยได้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่มีการติดต่อกันเลย และไม่อยากติดต่อกันด้วย