สอง ต่างถิ่นฐานต่างวัฒนธรรม นักศึกษาจากชนบทกับนักศึกษาที่เติบโตในเมือง เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่ตรงกลาง นักศึกษาปักกิ่งคนหนึ่งกล่าวว่า รูมเมทจากเขตชนบทขยันมาก และประหยัดมาก ไม่เคยซื้อเสื้อใหม่และเกือบไม่ใช้เครื่องสำอางเลย กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เวลาเพื่อนๆ รวมกลุ่มกันทำกิจกรรมหรือไปทานข้าวข้างนอก ก็มีความรู้สึกว่า นักศึกษาจากชนบทหรือต่างมณฑลมีค่านิยมในการใช้เงินต่างกับคนอื่นค่อนข้างมาก แถมมีรูปแบบการใช้ชีวิตไม่เหมือนกัน นานเข้า ก็ทำให้เด็กเมืองกับเด็กชนบทไปมาหาสู่กันน้อยลง หรือคบเฉพาะกลุ่มคนที่มาจากถิ่นฐานเดียวกัน
สาม ของถูกขโมย เวลาข้าวของมีค่าของคนใดคนหนึ่งในห้องพักถูกขโมย มักจะสงสัยรูมเมทที่มาจากครอบครัวยากจน หรือผู้ที่เคยทะเลาะกัน ทั้งๆ ที่ไม่มีหลักฐานยืนยันว่าใช่คนคนนั้นเลย ซึ่งทำให้ต่างคนต่างระแวงสงสัยกัน และความรู้สึกนี้จะอยู่กันไปตลอด 4 ปีที่พักด้วยกัน
สี่ แบ่งพรรคแบ่งพวก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในกลุ่มนักศึกษาหญิงบ่อยๆ รูมเมท 6 คนมักแยกเป็น 2 กลุ่ม และไม่ยอมคบค้ากันไปจนถึงจบจากมหาวิทยาลัย
ห้า พาแฟนสาวไปอยู่ด้วยกันในห้องพักรวม นักศึกษาชายรุ่นปี 1995 เล่าให้ฟังว่า มีรูมเมทคนหนึ่งชอบพาแฟนสาวมาห้องพัก บางทีผู้ชายไม่อยู่ ผู้หญิงก็ไปรอในห้อง เวลาไม่มีผู้หญิงอยู่ในห้อง หนุ่มๆ มักใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว เมื่อมีผู้หญิงเข้ามาอยู่ ทุกคนรู้สึกเขินจนต้องแต่งตัวให้เรียบร้อย บางครั้งกลับห้องแล้วนึกว่าไม่มีคนอยู่ ที่ไหนได้ ขณะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า แฟนสาวของรูมเมทโผล่หน้าออกจากม่านเตียง ทั้งเขินทั้งตกใจ ยิ่งคิดยิ่งโมโห ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะทะเลาะกับรูมเมท จนเขาต้องพาแฟนสาวออกไปเช่าที่พักนอกมหาวิทยาลัย
เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องเล็กๆ บานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ กระทั่งเกิดฆาตกรรมในห้องพักนักศึกษาอย่างที่เกิดขึ้นมาแล้วหลายราย ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาให้คำชี้แนะว่า การอดทนไม่ใช่วิธีที่ดีในการจัดการกับปัญหา เวลาเกิดความไม่พอใจกันระหว่างรูมเมท ควรเอาใจเขามาใส่ใจเรา คุยกันและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน เพื่อเข้าใจความต้องการของอีกฝ่าย หากเอาแต่ทนอย่างเดียว จะทำให้เกิดอารมณ์หงุดหงิด ความไม่พอใจก็จะยิ่งทวีคูณ ความผิดเล็กๆ ของอีกฝ่ายอาจจะถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น ยิ่งทำให้ตัวเองหงุดหงิดมากขึ้น วิธีที่ถูกต้องคือ พยายามหาทางสื่อสารกับรูมเมท นอกจากนี้ ควรร่วมกันกำหนดกฎระเบียบของห้องพัก และให้ทุกคนร่วมกันปฏิบัติ
