ความจริง ชาวจีนสมัยโบราณก็ให้ความสำคัญกับต้นไม้ นิทานเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลที่มีชื่อเสียงหลายคนกับต้นไม้นั้นมีไม่น้อยทีเดียว ขงเบ้ง ผู้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงให้แคว้นสู่นั้น เขียนหนังสือสั่งเสียว่า ที่บ้านปลูกต้นหม่อน 800 ต้น ลูกหลานใช้ครองชีพได้ จักรพรรดิจู หยวนจาง ผู้ก่อตั้งราชวงศ์หมิงก็เป็นคนทรงรักต้นไม้โดยเฉพาะต้นพลับเป็นพิเศษ เล่ากันว่าสมัยเด็ก บ้านจู หยวนจางยากจนมาก ต้องอดข้าวบ่อยๆ มีอยู่วันหนึ่ง จู หยวนจังซึ่งอดข้าว 2 วันเต็มๆ เดินผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่ง เห็นว่าต้นพลับออกลูกพลับเต็มต้น ก็เลยเอาลูกพลับหลายลูกมาทานจนอิ่มท้อง เมื่อจู หยวนจางก่อตั้งราชวงศ์หมิงขึ้น และเป็นจักรพรรดิแล้วก็ไม่เคยลืมต้นพลับต้นนั้น และมองเห็นถึงความสำคัญของต้นไม้ จึงตรัสสั่งให้ผู้คนที่มีที่นามากกว่า 5-10 หมู่ขึ้นไปนั้นต้องปลูกต้นพุทรา หรือต้นท้อ นอกจากนี้ยังตรัสสั่งให้ชาวบ้านที่หมู่บ้านเฟิ่ง หยางมณฑลอันฮุย ซึ่งเป็นบ้านเกิดของตนนั้นปลูกต้นพลับครอบครัวละ 2 ต้น คนที่ไม่ปลูกจะถูกลงโทษอย่างหนัก ตั้งแต่นั้นมา มณฑลอัยฮุยจึงปลูกต้นพลับอย่างกว้างขวาง

ในสมัยสามก๊กมีหมอขึ้นชื่อคนหนึ่งชื่อว่าตุ่ง เฟิ่ง เป็นหมอที่ทั้งเก่งทั้งมีความเอื้ออารี ตุ่ง เฟิ่งมักรักษาชาวบ้านยากจนโดยไม่คิดค่ารักษาเลย เพียงแต่ให้ผู้ป่วยที่หายดีปลูกต้นอัลมอนต์ตามอาการป่วยในบริเวณบ้านของเขา ผู้ที่มีอาการหนักเมื่อหายดีแล้วก็ปลูก 5 ต้น ส่วนผู้ที่มีอาการเล็กน้อย ปลูก 1 ต้นก็พอ หลายปีผ่านมา หน้าบ้าน และหลังบ้านของหมอคนนี้มีต้นอัลมอนต์กว่า 1 แสนต้น ทุกปีเมื่อได้ลูกอัลมอนต์สุกแล้ว หมอตุ่ง เฟิ่งก็จะเอาไปแลกกับข้าวสาร และบริจาคข้าวสารให้คนยากจนอีก ต่อจากนั้นไป จึงมีสำนวนว่า"เป็นที่ยกย่องทั่วป่าอัลมอนต์" เป็นการชื่นชม และเคารพแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญ และมีความเอื้ออารี สมัยปลายราชวงศ์ชิง ช่วงที่คุณจั่ว จงถัง ดำรงตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลส่านซี และกานซู่ เคยสั่งให้ปลูกต้นหลิ่ว 2.6 แสนต้นตามระเบียงเหอซี หรือ เหอซีโจ่วล่าง อันเป็นช่วงตอนสำคัญที่สุดของเส้นทางสายแพรไหมในประเทศจีน เป็นที่ชื่นชมจนถึงทุกวันนี้ นอกจากนี้ กวีหลายท่านในประวัติศาสตร์จีน เช่น ไป๋ จวีอี้ และหวัง อันสือ ล้วนได้เขียนบทกวีหลายบทชื่นชมต้นไม้กัน

ในประเทศจีนมีต้นไม้แปลกใหม่หลายชนิดที่น่าสนใจ อย่างต้นไม้ที่มีเนื้อแข็งที่สุดคือต้น iron brich ซึ่งเป็นต้นเบิร์ชชนิดหนึ่ง แข็งกว่าแท่งเหล็กกล้ากว่าเท่าตัว แข็งเป็น 3 เท่าของต้นเบิร์ชทั่วไป ส่วนใหญ่จะนำมาใช้แทนเหล็กกล้าสร้างรางรถไฟได้ ไม่ว่าจมในน้ำนานเท่าไหร่ ก็จะไม่เน่าเสีย ต้น iron brich ปลูกที่ภาคอีสานของจีน นอกจากประเทศจีนแล้ว รัสเซีย และเกาหลีเหนือก็มีการปลูกบ้าง

ต้นไม้ที่เบาที่สุดในจีนคือ ต้นบัลซ่า ส่วนใหญ่ปลูกที่มณฑลกว่างซี ฝูเจี้ยน หยูนหนาน และไห่หนาน เป็นต้นไม้ที่เบาที่สุดในโลก คนจีนตั้งชื่อให้ต้นบัลซ่าอีกชื่อว่า ต้นตัวเบา

ต้นไม้ที่สูงที่สุดในจีนคือ ต้นยูคาลิปตัส ปลูกที่มณฑลกว่างตง กว่างซี ฝูเจี้ยน และ

หยูนหนาน เติบโตเร็วมาก และสูงด้วย บางชนิดสูงถึง 70-80 เมตร

ต้นไม้ที่เค็มที่สุดในจีนมีในมณฑลเฮยหลงเจียงและจี๋หลิน เป็นต้นไม้ที่ผลิตเกลือได้ ผู้คนเรียกต้นชนิดนี้ว่า ต้นเกลือ ฤดูใบไม้ผลิทุกปี ต้นเกลือจะขับสารรสเค็มสีขาวชนิดหนึ่งเกาะตามลำต้น สามารถแซะออกมาทานแทนเกลือได้

ต้นไม้พิษแรงที่สุดในจีนคือ ต้นน่อง ปลูกที่สิบสองปันนาของมณฑลหยูนหนาน ยางสีขาวเป็นพิษ ถ้าถูกแผลของสัตว์หรือคนจะตายทันที

นอกจากต้นไม้แปลกใหม่เหล่านี้แล้ว ป่าไม้หลายแห่งของจีนก็มีเอกลักษณ์พิเศษ นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ไม่น่าพลาด อย่างป่าไม้กลางทะเลสาบ ตามดินทรายที่แอ่ง

ทาริมของซินเกียง มีป่าหูหยาง(Populus euphratica) ธรรมชาติ ซึ่งต้นหูหยางเป็นไม้พืชต้นชนิดเดียวที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็นป่าโดยธรรมชาติในทะเลทราย ต้นสูงประมาณ 10 เมตร กวี และนักเขียนหลายคนชื่นชมความเข้มแข็งของต้นไม้ชนิดนี้มาก

ป่าใต้ดิน—ห่างจากทะเลสาบจิ้งพั่วในอำเภออันหนิง มณฑลเฮยหลงเจียง ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ 50 กิโลเมตร เป็นเขตที่ภูเขาไฟระเบิดเมื่อหมื่นกว่าปี หลังระเบิดแล้ว ก่อให้เกิดปล่องใหญ่น้อยมากมาย ภายในปล่องค่อยๆ ก่อเป็นป่าธรรมชาติพิสดารที่มีต้นไม้ล้ำค่าหลายชนิด ต้นที่สูงที่สุดประมาณ 90 เมตร องอาจสง่างามทีเดียว ปล่องที่ใหญ่ที่สุดคือปล่องหมายเลข 3 เส้นผ่าศูนย์กลางยาว 500 เมตร ลึก 200 เมตร เป็นแหล่งท่องเที่ยว และแหล่งดำเนินการสำรวจทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญ

ป่าที่ราบสูง—เขตหลินจือที่ที่ราบสูงทิเบตเป็นป่าที่ขึ้นชื่อของจีน เป็นแหล่งผลิตไม้มากเป็นอันดับ 3 ของจีน เนื่องจากอยู่บนที่ราบสูง ยอดเขาปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี แต่กลางภูเขากลับมีป่าไม้สีเขียวคลุมอยู่ ภาพสีเขียวกับสีขาวตัดสลับกันเป็นภาพที่หาดูได้ยากในที่อื่น ในป่าไม้นี้มีต้นไม้ต้นหนึ่งสูง 20 เมตร ขนาดเส้นรอบวง 14 เมตร ผู้เชี่ยวชาญคาดว่า ต้นไม้ต้นนี้มีอายุกว่า 5,000 ปี นับเป็นราชาแห่งป่านี้

ป่าใต้ทะเล—ป่าโกงกางในอำเภอเหอผู่ เขตกว่างซี เป็นป่าใต้น้ำ เมื่อน้ำทะเลลง ก็จะเห็นป่าโกงกางปรากฏที่ชายทะเล บนต้นไม้มีดอกสีแดง สีเหลือง สีเขียว และสีขาว เมื่อแสงอาทิตย์สาดลงมา เหมือนอยู่ในโลกสวรรค์เลย

ป่าไม้บนน้ำ—ป่าไม้ตามเขตคาสต์ของมณฑลกุ้ยโจวเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติของจีน ที่เป็นที่น่าสนใจที่สุดคือป่าไม้บนน้ำอั้วหลง ต้นไม้โบราณหยั่งรากลึกลงที่รอยแตกของหิน ก้านต้นไม้พุ่งออกจากน้ำ เป็นที่น่าชมมาก

(Yim/cici)