หากมองจากสภาพการณ์ปัจจุบัน กรุงปักกิ่งถือว่าเป็นแหล่งรวมความเจริญ และประชากรคุณภาพของทั้งประเทศจีน จึงไม่น่าแปลกใจที่ใครๆ จะเห็นสมควรให้เป็นเมืองหลวง แต่คุณรู้ไหมคะว่า ก่อนการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนขึ้นอย่างเป็นทางการ ผู้นำจีนช่วงนั้นก็คิดหนักอยู่เหมือนกันว่าจะตั้งที่ไหนให้เป็นเมืองหลวง เพราะมองจากประวัติศาสตร์แล้ว หลายเมืองหลวงในอดีตทั้งเมืองซีอัน เมืองลั่วหยาง เมืองหนันจิง กรุงปักกิ่ง และเมืองไคเฟิง ต่างก็มีศักยภาพพอที่จะกลับมาเป็นศูนย์กลางการปกครองทั้งนั้น เมื่อมีชอยส์ให้เลือก ก็เลือกวิธีตัดชอยส์ เราไปดูกันดีกว่าว่า แต่ละเมืองที่ว่ามานั้น มีข้อดี-ด้อยอย่างไร

เมืองหนันจิงเคยเป็นเมืองหลวงที่ผ่านการครองอำนาจโดยผู้นำถึง 6 สมัย โดดเด่นในด้านภูมิประเทศที่อยู่ตามแม่น้ำแยงซี แต่ด้วยการเปลี่ยนผ่านถึง 6 ครั้งนี่แหละ ที่ทำให้ถูกมองว่าหนันจิงจะเป็นเมืองหลวงที่ปกครองไปได้ไม่นาน

นอกจากเมืองต่างๆ ดังกล่าวแล้ว ยังมีเมืองฮาร์บิน เพราะอยู่ใกล้สหภาพโซเวียต ซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับจีนในสมัยนั้น เมืองอิ๋นชวน ซึ่งเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ใจกลางของจีน และเมืองเอี๋ยนอัน ซึ่งเคยเป็นแหล่งฐานการปฏิวัติในช่วงสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ต่างก็เข้าร่วมแข่งขันชำความเป็นเมืองหลวงกับเขาด้วย

แต่ท้ายที่สุด หลังผ่านการพิจารณาอย่างถึงพริกถึงขิง ผู้นำต่างๆ เห็นว่า ปักกิ่ง ซึ่งตอนนั้นใช้ชื่อว่าเป่ยผิง มีความได้เปรียบด้านภูมิประเทศ มีความมั่นคงทางยุทธศาสตร์ เศรษฐกิจเจริญกว่าเมืองอื่นๆ แถมยังเป็นเมืองหลวงในราชวงค์หมิงและราชวงค์ชิงติดต่อกันนานกว่า 500 ปี จึงเป็นที่ยอมรับกันง่ายกว่าจากประชาชนทั่วไป ประธานเหมา เจ๋อตง จึงประกาศว่า สถาปนาเป่ยผิงเป็นเมืองหลวง และเปลี่ยนชื่อให้เป็นเป่ยจิง หรือปักกิ่งในที่สุด

Toon/Ldan