พิพิธภัณฑ์กวันฟู่ (观复博物馆) เป็นพิพิธภัณฑ์เอกชนแห่งแรกในจีน ซึ่งได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลเมื่อวันที่ 30 ตุลาคมปี 1996 และเมื่อวันที่ 18 มกราคมปี 1997 ได้เปิดให้สาธารณชนเข้าชม คุณหม่าอ้วยตูซึ่งเป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นผู้รับผิดชอบการบริการจัดการการดูแลพิพิธภัณฑ์ ของที่จัดแสดงส่วนใหญ่เป็นของเก็บสะสมของคุณหม่าอ้วยตูในช่วงเวลากว่า 30 ปี ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์แห่งนี้ได้แบ่งการแสดงออกเป็นหลายส่วน มีทั้งห้องแสดงเครื่องเคลือบ เฟอร์นิเจอร์ ห้องแสดงผลงานศิลปะ ห้องฉายวิดิโอ ห้องจัดแสดงประตูและหน้าต่างสมัยเก่าของจีนตลอดจนห้องอเนกประสงค์ พิพิธภัณฑ์กวันฟู่นอกจากมีการแสดงเป็นประจำแล้ว ยังจัดกิจกรรมต่างๆ เช่น การตรวจพิสูจน์วัตถุโบราณและให้คำปรึกษาเป็นต้น

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อยู่เลขที่ 18 ถนนจังว่านฝูนจินหนานลู่(张万坟金南路)เขตเฉา หยางกรุงปักกิ่ง เนื่องจากพิพิธภัณฑ์เป็นของเอกชน ดังนั้นพิพิธภัณฑ์เปิดโอกาสให้สังคมมาร่วมจัดนิทรรศการด้วย ปัจจุบัน พิพิธภัณฑ์กวันฟู่ยังเปิดสาขาที่เมืองหางโจวมณฑลเจ้อเจียง และเมืองเซี่ยเหมินมณฑลฝูเจี้ยนด้วย

ก่อนเข้าชมพิพิธภัณฑ์ ขอพูดถึงคุณหม่าอ้วยตู เจ้าของพิพิธภัณฑ์ กวันฟู่ก่อน

หม่าอ้วยตูเป็นชาวปักกิ่ง เกิดเมื่อปี 1955 ตอนเด็กๆ เขาก็เหมือนเด็กชายทั่วไป ซนมาก แต่ว่า เขาชอบอ่านหนังสือ โดยเฉพาะชอบอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ พอโตขึ้น เขาก็เหมือนหนุ่มสาวสมัยนั้น ซึ่งเป็นช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม เขาเคยถูกส่งไปศึกษาชีวิตในชนบท หลังกลับปักกิ่งเขาได้ทำงานในโรงงาน เนื่องจากเขาชอบอ่านหนังสือและชอบเขียน เมื่อปี 1980 เขาได้เขียนนวนิยายเรื่องแรก คือ คืนนี้จันทร์เพ็ญสุกสว่างและลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์เยาวชนจีน เพราะสมัยนั้น บรรดาชาวบ้านยังมีความรู้น้อย แต่เขาได้เขียนบทความและลงพิมพ์ในหนังสือพิพม์ ดังนั้นในความรู้สึกของบรรดาชาวบ้าน เขาเป็นเยาวชนนักรังสรรค์วรรณกรรมสมัยนั้น วรรณกรรมเป็นสิ่งที่มีอิทธิพลสูงต่อความรู้สึกนึกคิดของชาวบ้าน สืบเนื่องจากบทความฉบับนี้ ทำให้เขาได้โอกาสเป็นบรรณาธิการของสำนักพิพม์นิตยสารวรรณกรรมเยาวชนเป็นเวลากว่า 10 ปี ต่อมา เมื่อปลายทศวรรษ์ปี 1980 ถึงต้นทศวรรษปี 1990 เขายังร่วมมือกับหนุ่มสาวอีกหลายคน ก่อตั้งสำนักงานภาพยนตร์และโทรทัศน์และได้สร้างละครโทรทัศน์ที่มีชื่อเสียงดังหลายเรื่อง แม้ว่ามีชื่อเสียงและมีรายได้เพิ่มมากขึ้นก็ตาม แต่เขายังรู้สึกไม่พอใจ เพราะไม่ชอบชีวิตแบบนี้เลย

ตอนเด็กๆ เฟอร์นิเจอร์และภาพวาดเก่าในบ้านปู่ย่าประทับอยู่ในจิตใจส่วนลึกของเขา เพราะเป็นของเก่าที่เขาสัมผัสได้ในช่วงแรกเริ่ม โตขึ้นนิดหน่อย เขายังชอบไปเที่ยวตลาดขยายของเก่า เนื่องจากเขาชอบของเก่ามาก ตอนอายุ 30 กว่า เขาได้สะสมหรือซื้อของเก่าเอาไว้ไม่น้อยแล้ว เมื่อทศวรรษปี 1980 ถึง 1990 จีนสมัยนั้น เนื่องจากการปฏิวัติวัฒนธรรมทำให้ทั้งสังคมด้อยพัฒนามาก ชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนยากจน เพื่อดำรงชีวิตเพื่อความคงอยู่ของครอบครัว บางครอบครัวจึงเอาของลำค่ามาจำหน่าย จนทำให้ของเก่าส่วนใหญ่มีราคาไม่ค่อยสูง และรายได้จากการเป็นบรรณาธิการทำให้เขาสามารถซื้อของเก่าขนาดเล็กได้หลายชิ้น พอถึงต้นทศวรรศปี 1990 หม่าอ้วยตูได้สะสมของเก่านานาชนิดมากมายนับหลายพันชิ้น แนวความคิดใหม่ในการเป็นนักสะสมของเก่าได้ค่อยๆโผล่ขึ้นในสมองของเขา

In/LJ