เมื่อต้นทศวรรศปี 1990 เขาเคยจัดการแสดงครั้งหนึ่งและพบว่า นอกจากพวกผู้สูงอายุให้ความสนใจของเก่าแล้ว ยังมีหนุ่มๆสาวๆบางคนให้ความสนใจด้วยและเข้ามาหาเพื่อถามถึงเรื่องของที่เขาสะสมไว้ เขาเลยคิดว่า เป็นโอกาสของเขา และตั้งใจจะเปิดพิพิธภัณฑ์เมื่อปี 1992 แต่ไม่ได้รับอนุมัติจากหน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง แม้ความฝันยังไม่เป็นจริง แต่การสะสมเก่าเป็นความสนใจของเขา จึงทำต่อไป เขารู้สึกว่า ให้เพื่อนๆที่สนใจเรื่องของเก่ามาชมและร่วมแบ่งบันประสบการณ์ด้านการสะสมของเก่าแค่นี้ก็ทำให้เขารู้สึกดีใจแล้ว

ด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่อง เมื่อปี 1996 เขาได้รับใบอนุญาตเปิดพิพิธภัณฑ์เอกชนใบแรก หลังเตรียมการอยู่ช่วงหนึ่ง เขาได้เปิดพิพิธภัณฑ์กวันฟู่ (观复博物馆) และเริ่มเปิดให้เข้าชมเมื่อปี 1997

ตอนเล่าถึงเรื่องการเก็บของเก่า คุณหม่าอ้วยตูพูดว่า การเก็บของเก่าเป็นเรื่องที่สนใจของเขา และต้องความรู้มีประสบการณ์อย่างมาก เช่นเรื่องการสะสมเครื่องเคลือบโบราณของจีน นอกจากต้องรู้ประวัติศาสตร์แล้ว ยังต้องทราบวิธีและขั้นตอนการกระทำเครื่องเคลือบด้วย ต้องดูของจริงให้มากๆ ถึงเลือกออกอันไหนเป็นของเก่าจริงๆและอันไหนเป็นของปลอม เพื่อเพิ่มประสบการณ์ มีช่วงหนึ่ง เขาเข้าไปชมพระราชวังต้องห้ามทุกสัปดาห์ และจะอยู่ที่นั่นทั้งวัน เพื่อสัมผัสกับมรดกทางวัฒนธรรมเพื่อประเทืองใจปัญญา ซึ่งทำให้เขาต้องคิดให้ลึก เพื่อดูมรดกลำค่าของชาติอย่างละเอียด เขาพกไฟฉายติดตัวตลอด เพราะสมัยนั้น การจัดแสงในพิพิธภัณฑ์ไม่ค่อยดี เพื่อดูสิ่งของที่จัดแสดงอย่างชัดเจย เขาต้องใช้ไฟฉายช่วย มีครั้งหนึ่ง ขณะเขาเอาไฟฉายออก ยามที่ดูแลพิพิธภัณฑ์รีบมาหาและถามว่า อยากจะทำอะไร เพราะไฟฉายของสมัยนั้นใหญ่มาก ไม่เหมือนไฟฉายขนาดเล็กในปัจจุบัน โดยกลัวว่า จะมีพฤติกรรมอันตราย เขาจึงตอบว่า เพื่อชม ยามคนนั้นยังถามว่า สว่างอย่างนี้ยังดูไม่ได้หรือ คุณหม่าอ้วยตูจึงตอบว่า ที่เห็นของคุณคือ ของสิ่งของที่จัดแสดงยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า แต่ที่เห็นของผมคือเห็นอย่างชัดเจน แม้ว่า ใช้เห็นคำเดียว แต่มีความหมายไม่เหมือนกันและมีมาตรฐานไม่เหมือนกัน เนื่องจากคุณหม่า อ้วยตูไปเข้าชมบ่อย สุดท้ายเขากับยามทั้งสองคนจึงคุ้นเคยกัน บางครั้งยามคนนี้ยังทักว่า คุณหม่า มาอีกแล้วหรือ มีครั้งหนึ่ง คุณหม่าพูดกับยามคนนี้ว่า มีขวดเครื่องเคลือบอันหนึ่งเคยถูกย้ายไปที่หนึ่ง ยามคนนี้พูดอย่างหงุดหงิดทันทีว่า เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด คุณหม่าอ้วยตูจึงตอบอย่างมั่นใจว่า คงว่าไม่ได้มาทำงานช่วงหนึ่ง ยามคนนั้นก็ตอบว่า ใช่เพราะลาป่วยหนึ่งอาทิตย์ หลังจากถามยามคนอื่นแล้ว เขารู้สึกประหลาดใจมากและถามคุณหม่าทำไมรู้เรื่องนี้ เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน ขวดเครื่องเคลือบนี้เคยถูกย้ายออกเพื่อถ่ายรูป คุณหม่าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆว่า เพราะอยากจะชมอีกข้างหนึ่งของขวดเครื่องเคลือบเป็นเวลานานแล้ว คราวนี้ได้ชม เลยแน่ใจว่า ขวดเครื่องเคลือบนี้ถูกย้ายทีแน่นอน

คุณหม่าอ้วยตูไม่เพียงแต่เป็นนักเก็บของเก่าเท่านั้น เขายังเป็นนักเขียนและนักวิชาการด้วย ในช่วง 30 ปีมานี้ เขาได้เขียนหนังสือเกี่ยวกับการสะสมของเก่า เรื่องเครื่องเคลือบ เรื่องประตูกับหน้าต่างโบราณในจีน เรื่องโบราณวัตถุในจีนเป็นต้นรวมแล้วหลายเล่ม นอกจากนั้นยังร่วมมือกับสถานทีโทรทัศน์หลายช่องเพื่อทำรายการเกี่ยวกับการเก็บสะสมของเก่าและแนะนำวัฒนธรรมโบราณของจีน

พิพิธภัณฑ์กวนฟู่เป็นสถานที่สำคัญในการเผยแพร่วัฒนธรรมจีนสมัยโบราณ เพราะสิ่งของจัดแสดงส่วนใหญ่ในพิพิธภัณฑ์ล้วนเป็นของที่เขาเก็บสะสมหรือซื้อมา ดังนั้น ของแต่ละชิ้น คุณหม่าอ้วยตูสามารถเล่าถึงเรื่องราวและความเป็นมาได้ ขณะเราไปชมพิพิธภัณฑ์กวันฟู่ ถ้าโชคดีพบคุณหม่าอ้วยตู เราจะได้รู้ความเป็นมาของสิ่งของที่จัดแสดงได้ทุกชิ้น

พิพิธภัณฑ์แห่งนี้อยู่เขตเฉาหยาง เปิดทุกวัน ตั้งแต่เวลา 9.00น-17.00 น ปิดเฉพาะช่วงวันหยุดตรุษจีน ถ้าสนใจ อยากไปจะนั่งรถเมล์สาย 418หรือ 688 จากตงเจ๋อเหมินและลงที่ป้ายจังว่านเฝิน เดินประมาณ 100 เมตรก็ถึงแล้ว ค่าผ่านประตูคนละ 50 หยวน