ท่านจี้ เสี้ยนหลินเกิดที่มณฑลซานตงทางตะวันออกของจีนเมื่อปี 1911 สอบเข้าเรียนในแผนกภาษาเยอรมันคณะตะวันตกมหาวิทยาลัยชิงหวาได้เมื่ออายุ 19 ปี ต่อมาเดินทางไปเรียนที่มหาวิทยาลัยกอตตินเกนของเยอรมันในปี 1935 โดยศึกษา วิชาการของอินเดียเป็นหลัก ขณะเดียวกันยังศึกษาวิชาภาษาสันสกฤต ภาษารัสเซีย ภาษายูโกสลาเวีย และภาษาอาหรับ เป็นต้น ช่วงนั้นเป็นช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ชีวิตความเป็นอยู่จึงยากลำบากยิ่ง แม้แต่จะส่งจดหมายติดต่อกับญาติมิตรในปิตุภูมิก็ไม่ได้ ท่านจี้ เสี้ยนหลินยืนหยัดศึกษาที่มหาวิทยาลัยกอตตินเกนเป็นเวลากว่า 10 ปี ด้วยความขยันหมั่นเพียรและความอดทน ท่านจี้ เสี้ยนหลินได้รับดุษฎีบัณฑิตด้านวิชาปรัชญาในปี 1941 และได้มีโอกาสสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยกอตตินเกนจนถึงปี 1946 จึงเดินทางกลับประเทศ
ท่านจี้ เสี้ยนหลินขยันศึกษาเล่าเรียนตลอดชีวิต ได้เคยศึกษาวิชาการต่างๆอย่างกว้างขวางซึ่งรวมวิชาอินเดียศึกษา อักษรศาสตร์โบราณของเอเชียกลาง พุทธศาสนา ประวัติศาสตร์การคมนาคมระหว่างจีนกับตะวันตก และเขียนหนังสือไว้มากมาย จนกองขึ้นสูงเกือบเท่าตัวของท่าน
ในจีน จะต้องเกษียณตอนอายุ 60 ปี แต่ในช่วง 24 ปีระหว่างอายุ 67 ปีถึง 91 ปีเป็นช่วงที่ท่านจี้ เสี้ยนหลินได้รับผลงานทางวิชาการจำนวนมากที่สุด หนังสือเรื่อง "ถังสื่อ"และเรื่อง "การแปลและอธิบายภาษาโตชาเรียน" ซึ่งเป็นหนังสือทางวิชาการที่สำคัญที่สุดของท่านล้วนประพันธ์ขึ้นในช่วงนี้ ท่านจี้ เสี้ยนหลิน ให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าวเมื่อปี 2001 ว่า "ถ้าใช้การแข่งขันวิ่งมาเปรียบเทียบชีวิตของผม ช่วงหลังอายุ 80 ปีเป็นช่วงที่ผมวิ่งเต็มฝีเท้าที่สุด มองในขณะนี้ หนังสือที่ยาวที่สุดและมีอิทธิพลที่สุดคือหนังสือที่ผมประพันธ์ขึ้นหลังอายุ 80 ปี เพราะว่าหลังอายุ 80 ปี ผมมีเวลาส่วนตัวมากขึ้น แน่นอน ผมก็ต้องใช้ความพยายามด้วย ตอนที่ผมเขียนหนังสือเรื่อง "ถังสื่อ" ที่มีความยาว 80000 ตัวอักษรและแบ่งเป็น 2 เล่มนั้น ผมไปหอสมุดทุกวัน ไม่ว่าฝนตกหรือลมแรง เพราะฉะนั้น ผมเห็นว่า สำหรับเยาวชน ความขยันหมั่นเพียรสำคัญที่สุด อาจจะมีคนที่เป็นอัจฉริยะ แต่ไม่ใช่ผม" แม้จะอายุสูง แต่ท่านจี้ เสี้ยนหลินยังยืนหยัดการอ่านหนังสือและเขียนทุกวัน นายเฉิน เจี้ยนกง อุปนายกสมาคมนักเขียนจีนที่สำเร็จการศึกษาจากคณะภาษาจีนมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของท่านจี้ เสี้ยนหลินกล่าวทบทวนว่า "ท่านจี้ขยันมาก ทุกวัน ท่านจะตื่นแต่เช้าแล้วก็เริ่มทำงาน ในช่วง 2 ปีที่ผ่านมา ท่านมีแผลเปื่อยที่ขา ยืนและเดินไม่ได้ ท่านก็ตั้งโต๊ะหนังสือบนเตียง ทุกครั้งที่ผมไปเยี่ยมท่าน ต่างก็พบว่ามีหนังสือภาษาต่างประเทศวางอยู่ข้างตัวท่าน พอเห็นผมไปเยี่ยม ท่านมักจะพูดอย่างเกรงใจว่า ขาของผมไม่อำนวย ยืนไม่ได้แล้ว ตอนผมลาท่าน ท่านมักจะขออภัยด้วยที่ไม่สามารถลุกขึ้นส่ง ท่านเป็นสุภาพบุรุษที่แท้จริง ท่านเหมือนลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ให้เรารู้สึกว่าอบอุ่น และเป็นกันเอง ท่านไม่เพียงแต่เป็นบุคคลตัวอย่างด้านวิชาการ หากยังเป็นตัวอย่างด้านคุณธรรมและศีลธรรมด้วย"
