การยิงหน้าไม้ :
กีฬาของชนชาติลีซอ

      ลีซอเป็นชนชาติส่วนน้อยเผ่าหนึ่งของมณฑลยูนนานประ- เทศจีน ภาษาพูดจัดอยู่ในภาษาตระกูล พม่า-ทิเบตสาขาหยี
(โลโล) เมื่อปลายศตวรรษที่   20 มีประชากร กว่า   6 แสนคน ส่วนใหญ่ตั้งหลักแหล่งอาศัยอยู่ในเขต ภูเขา แถบ ลุ่มแม่น้ำ
นู่เจียง (สาละวินตอนบน) ลุ่มแม่น้ำหลานชางเจียงตอนบนของ ภาคตะวันตกมณฑลยูนนาน ที่เขตภูเขารัฐฉานของพม่าและ
เขตภูเขาภาคเหนือประเทศไทยก็มีเผ่าลีซออาศัยอยู่บ้าง
           กีฬาของชนชาติลีซอก่อตัวและพัฒนาท่ามกลางการต่อ สู้กับธรรมชาติ จึงผูกพันกับชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน
ชนชาติลีซออย่างใกล้ชิด
      หน้าไม้ เป็นเครื่องมือที่ขาดเสียมิได้ในชีวิตประจำวันของ ชาวลีซอ ซึ่งมีส่วนในการสร้างสรรค์ ผลักดันวิวัฒนาการของ
ประวัติศาสตร์เผ่าลีซอและยังก่อตัวเป็นกีฬาแข่งยิงหน้าไม้ด้วย ส่วนรายการแสดง“ปีนดอยมีด ลงทะเลไฟ”ในเทศกาลปีนดอย
มีดนั้น เป็นกีฬาที่พัฒนามาจากกิจกรรมไล่ผีทางไสยศาสตร์ ของพ่อมดแม่มด
   ชายเผ่าลีซอเมื่อออกจากบ้าน ต่างจะแบกหน้าไม้ สะพาย กระเป๋าลูกศร หน้าไม้กับลูกศรเป็นสัญลักษณ์ของชนชาติลีซอ
เป็นอาวุธในการล่าสัตว์และป้องกันตัวคันหน้าไม้ทำจากไม้เนื้อ แข็งที่ยืดหยุ่นได้ในลักษณะคล้ายคันธนูส่วนสายหน้าไม้ทำจาก
สายป่านหรือหนังวัว ไกหน้าไม้ทำจากแผ่นกระดูกสัตว์ ลูกศร ทำจากไม้ไผ่ยาวประมาณ 30 เซนติเมตร เส้นผ่าศูนย์กลาง 2
มิลลิเมตรตามขนาดของคันหน้าไม้ เวลายิง ชาวลีซอมีคำติด ปากว่า “คนที่น้าวหน้าไม้ไม่ได้มินับเป็นชาติผู้ชาย” เพราะแรง
น้าวของหน้าไม้ประมาณ 60-70 กิโลกรัม ถ้าไม้มีแรงก็จะน้าว สายป่านหน้าไม้ไม่ได้ ดังนั้น บรรดาชายหนุ่มลีซอในยามปรกติ
มักจะฝึกยิงหน้าไม้บ่อยๆ เพื่อจะได้แสดงฝีมือในสนามแข่งขัน