แต่ด้วยการจัดการที่ดีของจีน บริเวณที่อยู่อาศัยเหล่านี้จึงถูกแบ่งสัดส่วนไว้เป็นอย่างดี ทั้งสวนสาธารณะ ตลาด ซุปเปอร์มาร์เก็ต ร้านอาหาร ร้านขายของจำเป็นอื่นๆ ธนาคาร และการคมนาคมขนส่ง ถูกจัดสรรรองรับการเจริญเติบโตของเมืองได้เป็นอย่างดี

โดยเฉพาะพื้นที่สีเขียว ที่เป็นปอดของเมือง เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจ และฟอกอากาศให้บริสุทธิ์สดชื่น

แถบปาเป่าชานนี้ มีสวนสาธารณะที่น่าสนใจยิ่งแห่งหนึ่ง เพราะเป็นสวนที่จัดแสดงงานประติมากรรมนานาชาติไว้เป็นจำนวนมาก

สวนศิลปะแห่งนี้ชื่อว่า "Beijing International Sculpture Park" มีพื้นที่กว่า 40 เฮกเตอร์ หรือประมาณ 240 กว่าไร่ มีงานประติมากรรมติดตั้งกระจายทั่วทั้งบริเวณมากกว่า 200 ชิ้น ผลงานเหล่านี้มีทั้งที่สร้างสรรค์จากหินอ่อน เหล็ก สำริด ไฟเบอร์ แสตนเลซ โมเสก และสื่อผสมอื่นๆ ทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ จากศิลปินกว่า 44 ประเทศ และส่วนใหญ่เป็นศิลปินจีนเอง

สวนแห่งนี้สร้างเสร็จเมื่อเดือนกันยายน ปี 2002 แบ่งออกเป็นสองส่วนคือ ด้านทิศตะวันออกจะเป็นส่วนที่แสดงถึงความทันสมัย และด้านตะวันตกจะฉายภาพความสวยงาม ทั้งในเรื่องการจัดสวนที่ลงตัว ต้นไม้หายาก สะพานไม้ และจุดพักผ่อน ทั้งสองส่วนผสานสะท้อนความเจริญของกรุงปักกิ่ง ที่ไม่เคยทิ้งรากของตัวเอง

บริเวณใต้สะพานเชื่อมทั้งสองส่วน มีแกลเลอรี่ใต้ดินแสดงงานศิลปะสมัยใหม่ รวมทั้งการสร้างบรรยากาศด้วยเสียงเพลง

งานประติมากรรมที่ผมประทับใจมากที่สุดเห็นจะเป็นงานที่ชื่อ "Glamour of Home Town" ของศิลปินจีนชื่อ ยู่ ชิหง เป็นงานที่สร้างสรรค์จากแสตนเลซ เป็นรูปคนกำลังเป่าแซกโซโฟน แต่ด้วยการนำเสนอของศิลปินในด้านการออกแบบ อารมณ์ และการจัดวาง งานที่มีความสูงกว่า 3 เมตร ถูกยึดด้วยจุดศูนย์ถ่วงพอดิบพอดีที่ฐานโค้งของตัวแซกโซนโฟน และคนเป่าก็มีเพียงสองมือและใบหน้าเพียงเท่านั้น ให้อารมณ์ในห้วงลึกดำดิ่งของการเสพดนตรี ดวงตาของหุ่นหลับพริ้ม กระพุ้งแก้มป่องจากแรงอัดลม

จนราวกับว่าได้ยินเสียงอิมโพรไวซ์แซกโซโฟนของ John Coltrane ดังแว่วมาตามลม