อีกประมาณ ๕ นาที "สวนสาธารณะแสงอาทิตย์ในวันที่แปดของสัปดาห์" ก็เผยความเขียวชอุ่มให้เห็นอยู่เบื้องหน้า ที่นี่ไม่ต้องเสียค่าเข้า เป็นของสาธารณะอย่างแท้จริง เพียงย่างก้าวเข้าไปก็สัมผัสได้ถึงความสดชื่น

ผมผ่านหยูฉวนลู่มา แล้วเจอกับความสดชื่นอย่างนี้ แสดงว่าผมเป็นคนมีบุญไม่น้อยเลยทีเดียว

ได้ยินเสียงแตรกับปี่ประสานกันเป็นจังหวะสนุกสนาน ผมจึงเดินตามเสียงไปดู เผื่อว่ามีงานรื่นเริงอะไรเกี่ยวกับการเฉลิมฉลองวันชาติ แต่ก็ไม่ พบเพียงชายหนุ่ม ๓ คน เล่นเครื่องดนตรีเหล่านั้นอย่างสนุกสนาน

หลายสวนสาธารณะที่ผมเคยไปจะต้องมีคนมาเล่นดนตรีกันเป็นประจำ จนกลายเป็นสีสันสำคัญของปักกิ่งไปเลยทีเดียว

ผมนั่งพักอ่านหนังสืออยู่เล่มโปรดอยู่พักใหญ่ รู้สึกเป็นสุขกับความเชื่องช้าที่โอบรอบสวนแห่งนี้ไว้ ต่างจากสภาพการยื้อแย่งกันบนท้องถนนที่เพิ่งผ่านตาและพันใจมาเมื่อกี้นี้มาก

ตามแผนที่ยังมีสถานราชการสำคัญอีกแห่งหนึ่งคือ ศูนย์สำรวจและเฝ้าระวังแผ่นดินไหว ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของแผนที่ แต่ผมคงไม่ไปเดินเล่นที่นั่นเป็นแน่ ไม่ใช่กลัวแผ่นดินไหวนะครับ แต่กลัวว่าทหารที่เฝ้าประตูอยู่จะเตะออกมา

สถานที่สำคัญทุกแห่งในปักกิ่ง หรืออาจทุกที่ในประเทศก็ว่าได้ จะต้องมีทหารคุมทางเข้าทุกประตู ไม่สามารถเข้าไปเดินเล่น หรือเข็นรถเข้าไปขายกล้วยแขกได้เหมือนในบ้านเรา

สิ่งที่น่าฉงนอีกอย่างหนึ่งของกรุงปักกิ่งคือ มีแผนที่จำหน่ายตลอดเวลา ผมเห็นน้องสาวคนหนึ่งหอบแผนที่ขึ้นไปขายในรถใต้ดิน พับละ ๑ หยวน และขายดีซะด้วย คงเพราะปักกิ่งมีคนเข้ามาท่องเที่ยวอยู่ตลอดเวลา เพราะแค่คนจีนด้วยกันเองที่เข้ามาเที่ยวปีหนึ่งคงหลายร้อยล้านคน