บางส่วนยังไม่เปิดใช้งาน                    โคมถนน

วันที่ผมไปถึงนั้นยังไม่มีร้านค้าเข้ามาเริ่มดำเนินกิจการมากนัก มีเพียงร้านขายผ้าไหม ร้านอาหาร ร้านหนังสือ ไปรษณีย์ ร้านขายของกินเล่นและเครื่องดื่มที่อยู่กระจายอยู่สองสามแห่ง บริเวณทางเข้าถนน และหน้าห้องน้ำที่ตั้งอยู่ห่างๆ กันเท่านั้น

สิ่งที่น่าห่วงอย่างหนึ่งก็คือห้องน้ำ เพราะเท่าที่เห็นมีเพียงห้องน้ำชั่วคราว ที่มีห้องชายหญิงอย่างละ 1 ห้องเท่านั้น ซอกซอยปลีกย่อยที่อยู่ทั้งสองฝั่งถนนก็ยังไม่เปิดให้เดินทะลุถึงกันได้ คาดว่า หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ตามหูถ้งน่าจะมีห้องน้ำพอบริการ

แต่สภาพการก่อสร้างส่วนใหญ่ดำเนินไปน่าจะเกินกว่า 90 เปอร์เซ็นต์แล้ว เพราะตลอดเส้นทางจากเหนือถึงใต้สุดของถนน ที่ผมได้เดินสำรวจดูนั้นเสร็จสิ้นไปเกือบหมดแล้ว ท่าจะเหลือแต่เพียงให้ร้านค้าต่างเข้าตกแต่งเท่านั้นเอง

อาคารส่วนใหญ่ทั้งสองข้างทาง แม้จะเป็นการสร้างขึ้นโดยอาศัยภาพที่ถ่ายไว้ในช่วงปี 1920 ถึง 1930 เป็นแม่แบบในการก่อสร้าง แต่สถาปนิกก็ได้ปรับเปลี่ยนให้รับกับความเปลี่ยนแปลงในปัจจุบัน ซึ่งสามารถสัมผัสได้ถึงการผสมผสานกันระหว่างความเป็นตะวันออกกับตะวันตก

บริเวณรายทางมีม้านั่งหินขนาดใหญ่เรียงรายสลับไปกับกระถางดอกไม้ขนาดยักษ์ ซึ่งล้วนมีลวดลายที่แสดงออกถึงเอกลักษณ์ความเป็นจีน แม้กระทั่งถังขยะก็ยังอกแบบเป็นรูปกลอง โคมไฟข้างถนนก็ผ่านการออกแบบโดยอาศัยความเชื่อมโยงกับโคมไฟกระดาษในอดีต และลูกป๋องแป๋ง ทุกส่วนที่ติดตั้งอยู่บนถนนแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่โดดออกมาหรือหลุดกรอบออกจากแนวคิดหลักในการออกแบบเลยทีเดียว แสดงให้เห็นถึงการวางแผนงานการบูรณะและสร้างใหม่ที่ละเอียด เชื่อมโยงความรุ่งเรืองในอดีตของถนนสายนี้มาสู่ปัจจุบัน และที่สำคัญส่วนประกอบที่ดูเป็นตะวันตก แต่เมื่อมองรวมๆ แล้วกลับกลายเป็นเนื้อหาใหม่ที่เป็นตัวบ่งบอกความเป็นจีนในยุคสมัยใหม่เท่านั้นเอง

              รถไฟฟ้าเคร้งคร้าง         ปากทางหูถ้งที่ขนานกับถนนเฉียนเหมิน