เวลาที่ผมเล่าว่าให้เดินไปทิศนั้นทิศนี้ มีผู้ฟังสงสัยว่า แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าทิศไหนเป็นทิศไหน จะให้พกเข็มทิศไปคอยเปิดออกดูทุกจุด ก็เกรงว่าชาวบ้านชาวเมืองเค้าจะหาเอาว่าไม่สมประกอบได้ เพราะนี่คือเมืองหลวงของประเทศ ไม่ใช่ป่าเขาลำเนาไพรที่ไหน

วิกผมก็มี

ช่วงแรกๆ นั้นผมเองก็หลงทิศเช่นกัน อย่างที่ได้เคยเล่าถึงความเป๋อเร๋อของตัวเองไปแล้วในรายการครั้งหนึ่ง ต่อมาผมก็อาศัยจับทิศเอาจากแผนที่คร่าวๆ ของทางออกในสถานีรถไฟใต้ดิน ซึ่งจะบอกว่าทางออก A ทางออก B อยู่ทางไหน และเมื่อดูแผนที่ของเส้นทางการเดินไฟใต้ดินสำทับอีกที ก็จะทราบทางออกนั้นตรงกับทิศไหน พอขึ้นมาแล้ว ก็จำให้แม่นว่าเรากำลังเดินไปทางทิศใด ซึ่งไม่มีทางหลงแน่นอน เพราะถนนของกรุงปักกิ่งค่อนข้างเป็นระเบียบ ไม่มีทางเล็กทางน้อยมากนัก

ตอนหลังมาผมก็ฉลาดขึ้นมาหน่อย เมื่อเพื่อนที่มาจากเซี่ยงไฮ้บอกว่า ถนนในกรุงปักกิ่งนั้นดีมาก นอกจากจะเป็นระเบียบแล้ว ยังไม่มีทางหลงทิศอีกต่างหาก เพราะป้ายบอกชื่อถนนนั้นนอกจากจะทำหน้าที่หลักของมันแล้ว สีของป้ายยังทำหน้าที่รองด้วย คือ ถ้าป้ายเป็นสีขาว แสดงว่าถนนเส้นนั้นวิ่งขนานไปกับเส้นละติจูดของโลก หรือเชื่อมระหว่างทิศตะวันออกและทิศตะวันตก และถ้าป้ายถนนเป็นสีเขียว ก็แสดงว่าถนนเส้นนั้นมุ่งไปทางทิศเหนือและทิศใต้นั่นเอง

ครับ...ฉะนั้นเมื่อเดินย้อนจากทางออกสถานีรถไฟถวนเจียหู่มายังสี่แยกแล้ว ก็ให้เล็งป้ายสีขาวไว้นะครับจะได้ไม่หลงทาง เพื่อเดินไปทางทิศตะวันตก

ตลาดรัสเซียนั้นเป็นชื่อที่คนไทยเรียกกันติดปาก แต่นักท่องเที่ยวชาติอื่นๆ จะรู้จักกันในนาม "ยาโช มาเก็ต" (Yashow Market) ส่วนชาวจีนเรียกตลาดแห่งนี้ว่า "หยาชิ่ว" เป็นอาคารสูงขนาด 4 ชั้น ที่ดูเหมือนห้างสรรพสินค้ามากกว่าความหมายในคำว่า "ตลาด" ในภาษาไทย

พนักงานแต่งตัวแบบนี้