หลังๆ มานี้ เมื่อรู้ว่าเครื่องเคลือบจานชามที่ขายไปนั้น นอนอยู่ในร้านขายเก่าในต่างประเทศในราคาสูง คนจึงเริ่มหันมาอนุรักษ์และสะสมของเก่า ว่ากันว่าในช่วงที่ขยายความยาวของถนนผิงอันนั้นมีการขุดพบเศษซากจานชามกระเบื้องเคลือบจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีใครสนใจนัก มีเพียงลุงแก่ๆ ชื่อ ไป๋หมิงแบกกระสอบและเดินตามรถที่ปรับหน้าดินไปเรื่อย ซึ่งปัจจุบัน แกได้กลายเป็นเจ้าของพิพิธภัณฑ์เอกชน ที่เครื่องเคลือบจากยุคก่อนประวัติศาสตร์ มาถึงราชวงศ์ถัง ซ่ง หยวน หมิง และชิง เก็บสะสมไว้มากที่สุด โดยแกก็เชื่อเหมือนนักประวัติศาสตร์ที่บอกว่าอิฐทุกก้อนมีประวัติศาสตร์ เพราะเศษกระเบื้องเคลือบทุกชิ้นของแกก็ถือได้ว่าเป็นบันทึกประวัติศาสตร์จีนด้วยเช่นกัน

โดยแกได้นำเศษเครื่องปั้นดินเผาที่เก็บสะสมไว้นั้น มาเรียงกันใต้ทางเดินกระจก และตั้งชื่อ ผลงานแสดงชุดนี้ว่า "เส้นทางประวัติศาสตร์จีน"

              ร้านหนังสือเก่าก็มี                 นั่งขายกันแบบนี้เลย

ส่วนผู้ที่สนใจมาหัดเป็นนักประวัติศาสตร์ หัดดูของเก่า ก็มาเริ่มที่ตลาดของเก่าปาเป่าชานแห่งนี้ก่อนก็ได้ เวลาที่เหมาะจะมาเดินพินิจพิจารณาเลือกซื้อควรจะเป็นช่วงเช้าหน่อย เพราะแดดจะยังไม่ออกมาเผาศีรษะมากนัก ยิ่งเป็นการเลือกของเก่าอย่างนี้ยิ่งต้องใช้เวลานาน ไม่เช่นนั้นอาจจะเข้าเกณฑ์ "ตาดีได้ ตาร้ายเสีย" นั่นเอง

และภายในอาคารโบราณที่อยู่รายรอบนั้น ยังเป็นร้านรับซื้อของโบราณขนานแท้ คือเดินเข้าร้านแบบนี้รับรองได้ว่าสินค้าทุกอย่างน่าจะเป็นของเก่าจริงแทบทั้งนั้น น้อยมากที่จะมีของใหม่ทำเก่า แต่ก็แค่น่าจะนะครับ เพราะผมเองก็แค่ผู้ที่สนใจไม่ใช่เซียนชนิดมีตาเอ็กซเลย์ได้

ถัดเข้าไปด้านใน เลยอ้อมกอดของอาคารโบราณออกไปเป็นโซนขายเฟอร์นิเจอร์ อุปกรณ์บ้าน และตู้แช่ซึ่งทุกอย่างล้วนเป็นของมือสองทั้งสิ้น

ท่านประธานก็มีขาย