ความมหัศจรรย์ของ หลี่ หยุนตี๋ นั้นเริ่มต้นตั้งแต่เขากำเนิด เพราะว่าเขาไม่ได้มาจากครอบครัวนักดนตรี อีกทั้งทางบ้านยังมีฐานะไม่สู้จะร่ำรวยนัก เพราะพ่อกับแม่ของเขานั้นทำงานในโรงงานเหล็กกล้าที่เมืองฉงฉิ้ง มณฑลเสฉวน เขาเริ่มต้นเส้นทางดนตรีด้วยการหัดเล่นแอ็กคอเดี้ยน เมื่อตอนอายุเพียง 3 ขวบ พอ 4 ขวบเขาก็เล่นได้เป็นอย่างดีจนเข้าตาครูดนตรีชื่อถาน เจียน หมิน นำเขาไปฝึก หลังจากนั้นอีกเพียง 1 ปี เขาก็สามารถคว้ารางวัลการประกวดแอ็กคอเดี้ยนสำหรับเด็กที่เมืองฉงฉิ้ง ต่อมาครูของเขาก็แนะนำให้ไปเรียนกับ ถาน จ้าว อวี๋ หนึ่งในครูเปียโนที่มีชื่อเสียงของจีน และเรียนที่นี่เป็นเวลา 9 ปี จนพัฒนาฝีมือเข้าขั้นนานาชาติ โดยการคว้ารางวัลการประกวดเปียโนจากเวทีต่างๆ มาโดยตลอด และมาประสบความสำเร็จสูงสุดในการประกวดที่กรุงวอร์ซอว์ในปี 2000 ดังที่กล่าวไปแล้ว

หลี่ หยุน ตี๋ในลีลาการพรมนิ้ว

สาเหตุนี้เองที่ทำให้ผู้เชี่ยวชาญจากนานาประเทศไม่ยอมพลาดการแสดงของคืนนี้ เพราะถือว่า ทุกคนจะได้มีโอกาสชื่นชมฝีมือของอัจฉริยะเปียโนของศตวรรษนี้เลยทีเดียว

หลังโค้งคำนับเสียงปรบมือต้นรับแล้ว หลี่ หยุนตี๋ ก็เริ่มบรรเลงเพลงแรก ด้วยเพลงของเฟรดเดอริก โชแปง ในเพลง "อาดองเต้ สเปียนาโต และ กอง โปโลแนส บริลลองเต้ ลำดับที่ 22" ที่เริ่มต้นด้วยอารมณ์เศร้าสร้อย แล้วค่อยหนักหน่วงขึ้น แต่ทว่าได้เพิ่มให้อารมณ์เศร้าทวียิ่งขึ้น พาให้จิตใจล่องลอยหายลับไปพร้อมกับสายตาที่พริ้มเคลิ้ม แต่จู่ๆ อารมณ์แรกทั้งหมดก็มลายสิ้น เพราะจังหวะได้เปลี่ยนเป็นคึกคักขึ้น พร้อมกับการล้อกันกับเครื่องดนตรีชนิดอื่นของวงออร์เคสตรา

เก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่นั้นสามารถมองเห็น หลี่ หยุนตี๋ จากด้านหลังได้อย่างชัดเจน จังหวะที่นิ้วมือขวาของเขาไล่คีย์นั้นรวดเร็วและหนุ่มนวลยิ่ง จังหวะที่เขากดคอร์ดเพื่อเน้นจังหวะตัวของเขาจะโยกจะแทบจะลุกขึ้นยืน นี่นับเป็นครั้งแรกของผมที่ได้มีโอกาสดูการแสดงเปียโนที่ใกล้ชิดขนาดนี้ ทำให้สัมผัสได้พลังจากจิตใจที่เขาได้ถ่ายทอดไปสู่ปลายนิ้ว และเร่งให้สายเปียโนถูกดีดจนร้อนฉ่า

หลังจบเพลงแรกลง เหล่าชาวต่างชาติจึงได้มีโอกาสสนทนา และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับการแสดงที่เพิ่งจบลง เพราะเป็นช่วงพักครึ่ง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "วิเศษ" ยิ่ง

เมื่อกลับมา หลี่ หยุนตี๋ มาต่อด้วยเพลงของ ปีเตอร์ อิลิช ไชคอฟสกี้ ในเพลง "เปียโน คอนเชอโต้ หมายเลข 1 บี แฟลต ไมเนอร์ ลำดับที่ 23" ที่กระชากอารมณ์ไม่แพ้เพลงแรก โดยเริ่มต้นที่เสียงเครื่องเป่าทองเหลือง และไวโอลิน จากนั้นเปียโนก็สอดประสานกันกับทั้งวง บางช่วงเว้นให้ หลี่ หยุนตี๋ โซโลเดี่ยวอย่างรวดเร็วจนนิ้วแถบจะล่องหน บางช่วงก็กระแทกนิ้วหนักบนคอร์ด สลับกับการไล่โน้ตแบบเร็วสลับช้า เพลงนี้ให้บรรยากาศเหมือนท้องฟ้าที่เปิดกว้างเหนือยิดไม้ที่โยกคอนด้วยลมแผ่ว