ชนเผ่าน่าซี เป็นชนเผ่าที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นชนกลุ่มน้อยที่ 'พาดดวงจันทร์สวมดวงดาว' อันเป็นคำกล่าวที่อ้างอิงมาจากความขยันของชนกลุ่มน้อยกลุ่มนี้ ที่มีอาชีพหลักคือเกษตรกรรมบนพื้นที่ราบสูง และออกจากบ้านตั้งแต่แสงตะวันยังไม่ทาบขอบฟ้า และจะกลับมายังที่พักก็ต่อเมื่ออาทิตย์ตกดิน

ชาวน่าซีส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในบริเวณภาคตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหยุนหนัน และในแถบภาคตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเสฉวน แต่แหล่งที่สำคัญที่สุดของชนกลุ่มน้อยกลุ่มนี้ คือเขตปกครองตนเองชาวน่าซี เมืองลี่เจียงและบริเวณรอบทะเลสาบหลู่กู ในหยุนหนัน โดยเฉพาะในเมืองลี่เจียง ซึ่งบัดนี้ก็ได้รับการยกย่องให้เป็นมรดกโลกไปแล้ว

เมื่อครั้งอดีต ชนเผ่านี้ให้ความสำคัญกับสีดำมาก โดยคำว่า น่าซี -น่า หมายถึงสีดำ และสีดำเป็นสีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เนื่องจากความสว่างเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ชัดเจนเท่ากับมีขอบเขต แต่ความมืดมิด ไม่สามารถมองเห็นได้ จึงไม่มีขีดจำกัด ดังนั้น คำว่า ดำจึงมีความหมายเท่ากับคำว่ายิ่งใหญ่นั่นเอง และผู้อาวุโสต้องเป็นผู้ได้สวมใส่สีที่มีความหมายสีนี้

แต่ความเชื่อดังกล่าวก็เปลี่ยนแปลงมาเรื่อยๆ ตั้งแต่ยุคราชวงศ์ชิงเป็นต้นมา เนื่องจากราชสำนักได้มีคำสั่งให้ชาวน่าซีปรับวัฒนธรรมความเชื่อดั้งเดิมให้เข้ากับกระแสหลัก ซึ่งทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่กับชาวเผ่านี้ กระทั่งในช่วงก่อนการสถาปนาสาธารณรัฐประชาชนจีนเมื่อปี 1949 การแต่งกายของชายน่าซีก็มีความใกล้เคียงมากกับชาวฮั่น ซึ่งเป็นชนกลุ่มใหญ่ของประเทศ ในขณะที่เสื้อผ้าของฝ่ายหญิงบางแห่งยังคงรักษาประเพณีการสวมกระโปรงไว้ได้ แต่บางแห่งก็เปลี่ยนเป็นใส่กางเกงขายาวแล้ว อย่างไรก็ตาม ในภาพรวมยังคงทิ้งร่องรอยแห่งเอกลักษณ์ของชาวน่าซีไว้ได้

ปัจจุบัน ผู้หญิงน่าซีจะสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ แขนเสื้อพับขึ้นไปจนถึงข้อศอก แล้วทับด้วยชุดแสคที่ไม่มีแขน คลุมไปบนกางเกงขายาวหรือกระโปรง และคาดเข็มขัดผ้า โดยสีที่ใช้ส่วนใหญ่ คือน้ำเงิน ขาวและดำ คลายความเคร่งขรึมด้วยลายปักรูปดอกไม้ แต่สำหรับในบางพื้นที่ก็นิยมสีสันสดใส พร้อมกันนั้น ก็จะมีสายโยงเพื่อไปคล้องผืนหนังแกะอันเป็นสัญลักษณ์สำคัญของเผ่า

ผืนหนังแกะที่สะพายไว้ทางด้านหลังของสตรีชาวน่าซีนี้ เป็นสิ่งสำคัญที่สุดของการแต่งกายของเจ้าหล่อน และมีนัยยะสำคัญทางวัฒนธรรมไว้อย่างเต็มเปี่ยม ซึ่งหนังที่เลือกใช้จะเป็นหนังแกะหรือแพะภูเขาสีขาวหรือดำเท่านั้น ทว่าในแต่ละท้องที่รูปลักษณะของหนังแกะก็จะแตกต่างกันไปบ้าง ดังเช่น ในเขตจงเตี้ยน เวยซี บนผืนหนังแกะจะไม่มีการประดับประดาใดๆ เลย ในขณะที่ผู้หญิงน่าซีในลี่เจียงจะเย็บผ้าสีน้ำเงินไว้ด้านบนของหนัง ซึ่งบนผ้าจะปักวงกลมไว้ 7 ดวง

ทั้งนี้ ผืนหนังแกะดังกล่าวจะมีเพียงผู้หญิงเท่านั้นที่สะพายไว้ และหนังแกะผืนนี้เป็นตัวสะท้อนชีวิตความเป็นอยู่ของชาวน่าซีในอดีต ที่เคยทำปศุสัตว์อยู่บนภูเขา หนังแกะผืนนี้เป็นตัวให้ความอบอุ่นแก่ชาวน่าซีท่ามกลางลมหนาว ทั้งยังเป็นที่ปูนอนยามเหนื่อยล้า