ช่วงฤดูร้อนปี 2012 นี้ ผู้คนที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1990 รุ่นแรกได้ก้าวสู่โลกแห่งการทำงาน และได้รับเงินเดือนเดือนแรกในชีวิตแล้ว โอกาสนี้ ผู้สื่อข่าวได้สัมภาษณ์ผู้คนที่เกิดตั้งแต่หลังทศวรรษปี 1950 จนถึงทศวรรษปี 1990 และเปรียบเทียบเงินเดือนเดือนแรกของพวกเขา พบว่า พวกเขามีท่าทีที่แตกต่างกันต่อเงินเดือนเดือนแรก ซึ่งถือเป็นตราแห่งยุคสมัยอย่างลึกซึ้ง และสื่อให้เห็นว่าทัศนคติเกี่ยวกับเงินๆ ทองๆ ของชาวจีนเปลี่ยนแปลงไป ท่ามกลางเศรษฐกิจที่พัฒนาอย่างรวดเร็วในกึ่งศตวรรษที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแต่ละรอบ 10 ปีที่ผ่านมา

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1950"：เงินเดือนเดือนแรกใช้อย่างระมัดระวัง

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1950" เป็นรุ่นที่เต็มไปด้วยความยากลำบาก เพราะคนรุ่นนี้เคยประสบกับ "ภัยธรรมชาติ 3 ปี" ระหว่างปี 1959-1961 ในวัยเด็ก ความหิวโหยได้จารึกไว้ในหัวใจอย่างลึก จากนั้นก็ผ่านช่วงการปฏิวัติวัฒนธรรมใหญ่ระหว่างปี 1966-1976 ในวัยหนุ่มสาว

ดังนั้น "ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1950" จึงมีนิสัยประหยัดมัธยัสถ์ และนิยมการออมเงิน นอกจากนี้ เนื่องจากคนรุ่นนี้มีพี่น้องหลายคนและโตด้วยกัน ดังนั้นจึงรู้จักการแบ่งปันและการให้มากกว่าเมื่อเทียบกับคนที่เป็นลูกโทน

นายหม่าเกิดปี 1957 หลังจากจบมัธยมต้นก็ได้ไปทำงานเป็นช่างไม้ที่ฟาร์มฉงหมิง นครเซี่ยงไฮ้ ตอนนั้น เงินเดือนเดือนแรกของคนงานทุกคนล้วนเป็น 18 หยวน "ในจำนวนนี้ ใช้ 9 หยวนสำหรับการซื้อคูปองอาหารหนึ่งเดือน ซึ่งนับว่ากินอยู่อย่างค่อนข้างประหยัด ใช้ 4 หยวนสำหรับการซื้อของใช้ประจำวันและสบู่เป็นต้น ส่วน 5 หยวนที่เหลือนั้น ก็นำมาออมไว้ เพื่อซื้อของพื้นเมืองก่อนกลับบ้าน" นายหม่าบอกว่า เขากลับบ้านทุก 3 เดือน ทุกครั้งก่อนกลับบ้าน เขาจะนำเงินที่ประหยัดอดออมไว้ซื้อของพื้นเมืองท้องถิ่นห่อใหญ่ห่อเล็กกลับบ้าน เพื่อแบ่งปันกับพ่อแม่และพี่น้องชายหญิง

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1960"： "กิ๊กเงิน"

"ผู้ที่เกิดทศวรรษปี 1960" เป็นแกนนำของสังคมปัจจุบัน เงินเดือนเดือนแรกของคนรุ่นนี้แตกต่างกันตามประเภทงาน แต่ดูในภาพรวมแล้ว แตกต่างกันไม่มาก

นายเจี่ยจำได้แม่นยำว่า ตอนได้รับเงินเดือนเดือนแรกนั้น เขาตื่นเต้นมากกับเงินจำนวน 58 หยวน ทั้งนี้ต้องขอบคุณวุฒิการศึกษาระดับปริญญาตรีของเขา ซึ่งทำให้ขั้นเงินเดือนของเขาก้าวกระโดดขึ้นมาถึงระดับเดียวกันกับของคุณพ่อที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยมาค่อนชีวิต

นายเจี่ยจำได้ชัดที่สุดว่า เขานำเงินเดือนเดือนแรกเกือบครึ่งหนึ่งไปฝากไว้ที่ธนาคาร เงินที่เหลือจะใช้อย่างไร นายเจี่ยจำได้ว่า การบริโภคสุรุ่ยสุร่ายที่สุด 2 ครั้งในปีแรกของการทำงานคือ เมื่อเขาออมเงินได้ 2 เดือน แล้วได้ซื้อจักรยานคันหนึ่ง จากนั้น ออมเงินอีก 3 เดือนได้ซื้อเครื่องเสียงหนึ่งเครื่อง

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1970"：ความเหลื่อมล้ำทางรายได้เริ่มเกิดขึ้น

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1970" มีอยู่ไม่น้อยเป็นลูกโทน ฉะนั้น แนวคิดเกี่ยวกับการนำเงินเดือนมาช่วยเหลือทางบ้านจึงเริ่มจางหายไป และมีทางเลือกใหม่ๆ เกี่ยวกับการใช้มากขึ้นเมื่อเทียบกับคน 2 รุ่นก่อน คือ บ้างเริ่มออมเงินเพื่อไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ บ้างมีวิสัยทัศน์จึงซื้อบ้านชุดหนึ่งด้วยความช่วยเหลือจากครอบครัว

นายอู๋เกิดปี 1976 เป็นลูกคนเดียว เขาระบุว่า เพื่อนๆ สมัยประถมศึกษา ผู้จบมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงจะได้รับเงินเดือนเดือนแรก 3,000 หยวน ส่วนคนอย่างเขาที่จบมหาวิทยาลัยธรรมดาๆ ได้รับเงินเพียง 1,000 กว่าๆ ที่สำคัญที่สุดคือ "ฝ่ายว่าจ้างเริ่มคัดเลือกคน" "หากผมไม่ทำในงานนี้ บัญฑิตจบใหม่มีถมเถไป ล้วนรอคิวข้างหลังอยู่"

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1980"：จบมหาวิทยาลัยใช่ว่าจะได้เงินเดือนสูง

เมื่อเทียบกับราคาอสังหาริมทรัพย์ที่ "สุดจะเอื้อมได้" "ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1980" จะรู้สึกกระสับกระส่ายมากเมื่อเทียบกับคนรุ่นก่อนๆ

"รายได้เดือนแรกทั้งหมด 1,500 หยวน ยังไม่พอจ่ายกับค่าเช่าบ้าน คุณแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดยังต้องคอยส่งเงิน 500 หยวนมาช่วยเหลือ" นายจัง เหว่ย ผู้จบมหาวิทยาลัยและทำงานในปี 2004 ระบุเช่นนี้ เขาทำงานที่สำนักพิมพ์แห่งหนึ่งในนครเซี่ยงไฮ้ในตำแหน่งงานชั้นต้น เงินเดือนไม่สูงนัก

"ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1990"：ใช้จ่ายเงินเกินตัว

ด้านทัศนคติเกี่ยวกับการบริโภคนั้น "ผู้ที่เกิดช่วงทศวรรษปี 1990" ส่วนใหญ่จะกล้าใช้จ่ายแบบไม่เสียดาย ไม่เห็นคุณค่าของเงิน บางคนจะใช้หมดเกลี้ยงทุกเดือน เงินเดือนเดือนแรกแทบไม่เหลือสักสตางค์ หากไม่ได้กดบัตรเอทีเอ็มเกินตัว ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว

นายหวัง เหล่ย เกิดปี 1990 จบการศึกษาเดือนมิถุนายนปี 2012 ทำงานในตลาดหลักทรัพย์แห่งหนึ่งในสวีเจียฮุ่ยนครเซี่ยงไฮ้ เขาบอกว่า รายได้เดือนแรกได้เงินมา 2,200 หยวน ก็นำไปใช้ในการซื้อเสื้อผ้าของใช้แฟชั่น อาหารการกิน และงานปาร์ตี้ เขาว่า "เสื้อสูทชุดหนึ่งก็หมดไปกว่า 2,000 หยวน ดีที่ว่าเป็นการรูดบัตรเครดิตการ์ต" "เมื่อได้ทำงานแล้ว ตอนเลิกงานผมจะซื้อขนมปังและผลไม้กลับบ้าน แต่ไม่ได้ให้ 'ค่าอาหาร' แก่พ่อแม่ เพราะว่าท่านไม่ขาดเงินส่วนนี้นะ"

(YIM/LING)