จากนั้นมา นางจาง ฉงเจิงไม่เคยได้เงินเดือนอีก แต่เธอกลายเป็นเสาหลักของครอบครัวนี้ กลางวันเธอช่วยดูแลเด็กๆ กลางคืนเธอไปที่ตลาดแรงงาน ไปทำงาน หาเงินเข้าบ้าน ทีแรกคิดว่าครอบครัวนี้คงหมดเคราะห์แล้ว แต่อีกไม่นาน คุณแม่ของนางอิ่น ชุนลี่ถูกจัดให้ไปต่างจังหวัดเช่นกัน ช่วงเวลาที่คุณแม่ต้องทำงานในต่างจังหวัด มีอยู่ครั้งหนึ่ง เกือบ 2 ปีไม่ได้กลับบ้าน ในครอบครัวที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่นั้น มีแต่พี่เลี้ยงที่ไม่ใช่ญาติไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ฉะนั้น ถ้าหากไม่มีคุณย่าคนนี้ เด็ก 3 คน คงไม่รอด

ช่วงที่นางจาง ฉิงเจิงต้องดูแลเด็ก 3 คนด้วยตนเองนั้น เธอไปหางานทำ ไม่ว่ายากจนขนาดไหน ยังไม่ลืมสอนให้เด็กต้องเป็นคนดี ต้องต่อสู้กับชีวิต นครเซี่ยงไฮ้หนาวมากในฤดูหนาว แต่สำหรับนางอิ่น ชุนลี่ พี่น้อง 3 คนไม่เคยรู้สึกหนาวสักครั้ง ทุกปี ก่อนจะถึงฤดูหนาว คุณย่าก็เริ่มเก็บเศษผ้าจากข้างนอก สะสมไว้และทำเป็นรองเท้า ถุงเท้า และถุงมือให้เด็ก มีอยู่ครั้งหนึ่ง นางอิ่น ชุนลี่ บอกกับคุณย่าว่า เพื่อนๆล้วนมีกระโปรงสวยๆ ตัวเองอยากได้กระโปรงมาก ไม่เคยคิดว่าคุณย่าจะรับปากทันที เช้าวันเด็กวันนั้น พออิ่น ชุนลี่ลืมตา ก็ได้เห็นกระโปรงสีชมพูตัวหนึ่งวางไว้อยู่บนเตียง สวยมาก เธอดีใจใหญ่ ทีหลังจะทราบว่า คุณย่าใช้ผ้าม่านหน้าต่างทำเป็นกระโปรงให้

กล่าวได้ว่า คุณย่าคนนี้ แม้ไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่มีความใกล้ชิดสนิทแน่นมากกว่า คุณแม่ของนางอิ่น ชุนลี่ก็มองนางจาง ฉงเจิงเป็นแม่ และฝากเงินเดือนทั้งหมดให้นางจาง ฉงเจิงด้วย ทีหลัง ที่บ้านจะทำอะไร คุณย่าเป็นคนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจทั้งหมด เป็นผู้ทรงอิทธิพล พอคุณย่าอายุมากขึ้น เด็ก 3 คนก็โตแล้ว พวกเขาหาพี่เลี้ยงคนใหม่มาดูแลคุณย่า เมื่อคุณย่าเสียชีวิตเมื่อปี 1987 ด้วยอายุ 90 ปี ผู้ที่คุณย่าเลี้ยงดูมาก็จัดหาที่เก็บอิฐ และจัดงานศพให้ในฐานะเป็นญาติผู้ใหญ่

ปัจจุบัน นางอิ่น ชุนลี่อพยพไปอยู่ที่อเมริกาแล้ว แต่ทุกปีจะกลับมาเมืองนานกิงเพื่อเซ่นหว้รำลึกนึกถึงบุญคุณของคุณย่าและคุณแม่ที่เสียชีวิตไปแล้ว นางอิ่น ชุนลี่กล่าวว่า หวังว่าโลกนี้มีคนดีเช่นนี้ตลอด หวังว่าสังคมนี้จะมีคนใจดี บางที คนเราแม้ไม่มีความเกี่ยวพันกันทางสายโลหิด แต่ก็มีความสนิทมากกว่าได้

In/Ping